Marcin Dobas

Sirui T-025 – My Impression after Tests in the Himalayas

2012-02-02T23:26:00.000Z

W związku z bardzo duzym zainteresowaniem opisami obiektywu i statywu oraz pytaniami po angielsku jakie dostałem na jego temat ponizej zamieszczam tłumaczenie :

Tripod is aninseparable element of photography. It brings an added value andgives more options of taking photos. It allows the use of long oreven very long exposure – impossible to do without a tripod. Othertechniques that may be applied include HDR or multiple exposure whereseveral shots are put together and often you need exactly same frameswith different parameters of exposure. Tripod allows the use oflonger focal length, where without a support of a tripod you have nochance of taking photos that are not blurred. Tripod ensures betterstability.

Also, youcan use a tripod for panoramic photos, to make time lapses, etc. Evenwith short exposure seemingly possible to do with no support aftercomparing such photos with photos taken in identical conditions, butwith the use of a tripod, the latter will turn out to be of muchbetter quality.

Every tripodhas, however, some downsides, namely its weight, size and the factthat you have to carry it around.

The old rulesays that the heavier the tripod the better for photography, but notso good for carrying. You hit the nail on the head when you find agolden mean or….

Or you canuse advanced technologies applied for many years in Formula 1 oraviation. Namely, you can get a carbon fibre tripod.

When Igathered equipment for my last trip to the Himalayas, the mainrequirement was lightweight and stable tripod.
My choice was

Sirui T-025 with C-10 Ball Head

made available to methrough the courtesy of Delta (FotoTip).

It is compact,lightweight, with the head weighing 800 gram (!!!!) while my usualchoice, Manfrotto, weighs with the head is more than 4 kg. Because Ihad with me the whole 4/3 micro system, carrying around a 4-kilotripod would be rather much.

On the other hand,800-gram tripod is almost unnoticeable. It weighs less than my Zuiko50-200 lens which is in my bag basically all the time.

After a month with thistripod, I can say that I love it.

It is reallysolid. Extremely light as already mentioned. Its legs may be spreadreally wide, so the central column starts just above the ground – agreat solution, as stability of the tripod is then amazing.

When the legs are spreadat the maximum angle, it looks like this:

Always, whenI look at such type of picture the tripod seems awkward, very highand the central column looks extremely extended. It is however afalse impression. Below, the same photo with the lengths given:

As you can see,from the place where the head is fixed the distance to the ground is28 cm, and to the camera fastening, about 36 cm.

It is not high, notunstable, and certainly not awkward.

Thanks tothe blocking system on the hinges of the tripod legs, the legs may beset at different angles – starting from very wide, throughintermediate positions, to a very sharp angle, as shown below. Theblocking system of the tripod legs is very simple and solid. I reallylike such solutions – the simpler the better, as less can go wrongwith it. The blocking system is reliable and strong.

The legs may be set asshown below:

The way thetripod is folded is also an excellent solution. The tripod legs turnby 180 degrees, so when they are folded they are parallel to thecentral column. Such solution makes this tripod extremely small afterfolding. It is so little that it can be easily carried attached to abelt and it does not restrain your movements. In its folded form,this tripod is extremely small and lightweight, its length is about30 cm, and after unfolding it becomes a proper tripod:

I’ve heardsome criticism of such method of folding a tripod, and I wassceptical for a while, but after using it for a short time I think itis a really good, innovative solution. The fact that this tripod usesdifferent techniques from what we might be used to should be seen asa virtue, not a fault. It is an innovation enabling folding a pieceof equipment from 140 cm to a package about 30 cm in length.

As to thedimensions significant for the owner of the tripod, it looks asfollows:

length ofthe column is adjustable from 20 to 40 cm

legs areadjustable from 30 to 100 cm

The wholetripod with minimum leg extension and maximally wide angle has 28 cmfrom the ground to the end of the tripod, and 36 cm including thehead.

Maximallyextended legs and acute angle gives you 128 cm without the head, and137 cm with the head. It was certainly sufficient for all my needs.

Blocking thelegs with knobs is also a good solution. They are easy to use, niceto touch and solid rubber knobs. Loosening them allows you to extendthe legs or the central column, and tightening blocks the elements.

Additionally,under the tripod there is a hook on a spring. A very useful featureas you can always hang something heavy (a rucksack) and add ballastto the tripod – it can come in handy in strong wind conditions, Iused it several times when the wind was picking up.

Using thetripod in very low temperature is also quite pleasant. Touchingelements made of carbon fibre is not as bad as touching metal. Apartfrom that, the legs have foam pads, so even at night with really lowtemperatures I was able to use the tripod without gloves. This wouldbe unthinkable with fully metal tripod, when your hands go numb aftera short while, and if your hands are slightly damp they might evenfreeze to the metal. With this tripod, you’ll have no such problem.

COLUMN AND HEAD

Now a fewwords about the column and the head

Extendingand blocking the column is solved in the same way as with the legs.As I said before, it is an easy, reliable solution, and the knob doesnot look like cheap plastic, but really solid element. I am convincedof it after a month of very intense use of this equipment day afterday, during trekking in the Himalayas, quite demanding trip in ratherunfavourable conditions for the equipment (temperatures ranging from+3- to -10°C,rain, dust, etc.), I had no problems in using this solution.

The columnends with a round ‘plate’ made of plastic, and a 3/8 inchstainless steel thread. It is a standard size used in photography, inparticular in spots where a head is fixed to the tripod legs. Anotherstandard is 1/4 inch, and this thread is used in such places ascamera body. Thus, normally fixing a camera directly to a tripod isnot possible (thread bigger than 3/8 inch). Here, the SIRUI tripodcomes as another surprise. The thread may be easily changed from thebigger one to the smaller one, as the manufacturer equipped thetripod with a double thread, making the tripod very flexible. Achange from 3/8 to 1/4 takes only seconds:

First you loosen theplate, then you take out a screw with thread on two sides, one withbigger and one with thinner thread.

The C-10 head is also goodquality. When you hold it in your hands, you can feel it is reliable,solid, and well thought through.

The firstthing worth mentioning is the fact that the head is equipped with twoindependent knobs. It is a basic functionality, because when you wantto use the head to make panoramas, on the one hand you need to havethe camera blocked in a desirable position, and on the other you haveto be able to turn it around a vertical axis. Two independent knobsmake this possible. As can be seen on the photograph, the knobs onthe head also have a rubber layer. After a month of intense use, therubber is still in a perfect condition and still has good grip.

Apart fromthe two knobs, the head has also an angular scale and additional knobfor fixing the quick release plate.

The quickrelease plat is tiny just like the head. It is fixed to the head insomething that looks like a vice. Turning the screw widens ortightens the vice, and enables connecting or disconnecting the quickrelease plate. At first, there was one thing that bugged me – everytime when I wanted to fix the quick release plate to the head, Iwould first turn the ‘vice’ for a while, but then I realised thatit made no sense! It is enough to loosen the vice a little, and youcan slide the camera into the vice. Another important feature is theblocking system preventing accidental falling out of the camera fromthe quick release plate. It is another proof that the whole thing iswell thought through and is focused on practicality for the user. Theonly minus I noticed would be the way the quick release plate isfixed to the camera – to do this you need a screwdriver, although acoin will do. It is not a huge difficulty, as I always carry a coinin my pockets, but Manfrotto’s solution is definitely better.

The whole system is reallytiny, to give you an idea – a photo next with an AA battery.

The timeswhen MADE IN CHINA was a synonym of shoddy are long gone. China isthe number one economy, and sends all over the world huge numbers ofhigh quality products at prices much lower than the price of brandswith established position in the market and well known among theconsumers. In terms of quality, however, the gap between thoseproducts is insignificant. With my E system I use Manfrotto tripod, Ialso had Gitzo, but faced with a choice, I would go for much cheaperalternative, solidly made and offering exactly the same features. Iwould use the money saved on a photography trip.

To sumup, the tripod is an excellent solution for photographers who wantreliable lightweight equipment. It is excellent value for money, whenyou compare analogous tripods manufactured by brands known in Europefor years. For mirrorless interchangeable-lenscameras, at the moment I would not use any other tripod.

It is alittle different in case of DSLRs - although PEN with ZD 50-200 workswell with this tripod, very heavy camera with large lens would be toomuch for it. I used it to support a camera weighing around 1500 grams(E3 + 14-54)

However,you have to remember that with large body DSLR you would add to it along focal length lens. And although large DSLR with ‘standard’lens will work well with this tripod, the same camera with a largelens will not. In my opinion, this tripod is ideal for mirrorlessinterchangeable-lenscameras and small DSLRs, like E410, and not for giants like E3 or E5.With all that said, I had hard time finding any flaws in this tripod.

Still reading? Join in more discussion on facebook

Samyang 7.5 1:3.5 UMC Fisheye MFT - test and opinion

2012-02-02T22:59:00.001Z

W związku z bardzo duzym zainteresowaniem opisami obiektywu i statywu oraz pytaniami po angielsku jakie dostałem na jego temat ponizej zamieszczam tłumaczenie :

Introduction.

Thanks tothe courtesy of FotoTip, the exclusive distributor of Samyang lenses,I had a pleasure of testing this lens for almost a month, during mylast trip to the Himalayas in Nepal.

Making adecision to take a fisheye, 7.5 mm with u4/3, I had doubts that Imade a right choice. In general, fisheye lenses are interesting,although they have to be used in moderation. Presentations where 60%of shots are taken with a fisheye are rather hard to watch. More so,in my bag next to the fisheye I had ZD 9-18, a lens which I reallylike for its parameters and wide angle.

Luckily,Samyang 7.5 is not very heavy. The lens with caps is about 200 gram,more or less like two bars of chocolate.

Manyrespectable photographers say that it is better to have one more lenswith you than later regret that you can’t do something. As itturned out, I did not regret my decision, and even can say that someshots would not be possible without this lens.

On the otherhand, many experienced photographers say that taking too muchequipment is unnecessary, as you cannot become a porter. If it turnsout that your ability to take photos is limited due to giganticweight of your bag, carrying so much equipment is pointless.

Small weightof this lens, however, makes it easy to throw it in a bag.

Constrution.

The lens isreally quite solid. At the first sight and touch, I was sure that thewhole lens is made of metal – like old, trusted lenses foranalogous cameras.

After awhile it appears that the rings and the sun protector are made ofplastic, however, its quality is sufficient to make this lens a solidproduct.

The lens isreally small – typical lens for u4/3, however you have to rememberabout the angle of this lens while taking photos. Its small sizemakes it easy to include fingers of the photographer in the shot.Many times I forgot about it setting the focus, and my fingers endedup in the shot… After a while, of course, I got used to the size ofthe lens and watched where my fingers were.

There aretwo rings on the body, one for distance setting, and one for theaperture. The focus ring has a really nice resistance to it, andenables regulation from 9 cm to infinity. The aperture ring isadjustable by 1/2 EV between f3.5 and f22. Between them, there is ared metal ring. The whole thing is really decent and solid. The onlything I missed from analogous lenses was a scale showing on the ringthe distances of the depth of field at a particular aperture setting.It is, however, only an insignificant detail.

The lens onthe side of the mount also looks good. The mount is made of metal.The fact that the sun protector slightly wears off from repeatedputting on and taking off the cap, may be treated as a weak point.However, for a photographer, it should not be important. From thepoint of view of aesthetics it could bother some people or slightlydecrease the value of the lens if it was to be sold, but from thepoint of view of its application it does not matter. The equipment isfor taking photos, and not looking at it.

The frontlens is slightly convex, but it is secure thanks to the protector inthe form of four leaves surrounding the lens. A filter cannot befitted on the lens, as it is not equipped with a thread. It is normalwith this focal length, as vignetting would be horrible with mostadditions due to the angle of view of this lens.

Showtime.

It took sometime for me to get used to this lens. First, I had a problem with myfingers constantly getting in the shot; then due to myabsent-mindedness it turned out that I was taking photos withstabilization enabled which resulted is photos not as sharp as theycould have been. After a short while, however, the lens was undercontrol.

As I saidbefore, a fisheye in my opinion is a lens which may be used from timeto time to break the monotony of the shots with normal rectilinearlenses.

This iscaused by characteristic distortion of everything by this type oflens.

Anotherreason for a fisheye lens to be always in my bag is creatingspherical panoramas. With this lens, 360x180 panoramas are mucheasier to do than with narrower angles. With less individual photos,the chance of getting something wrong is lower, no matter if it wouldbe caused by your mistake or, for example, a change of light. Takinga small number of photos takes less time, so you have a good chanceto finish a panorama before the light changes. Additionally,minimising the number of shots saves time at the stage of processing.

Spherical panorama made with Samyang 7.5 f3.5 lens

Panoramasmade with this lens and PEN, Samyang 7.5 MFT and Dobas-01 head for panoramas, gavesurprisingly good effects. The quality of panoramas was comparable tothose taken with Olympus E3 and ZD 8mm lens. The weight of theequipment used was on the other hand much different – I couldclearly feel it claiming moraines on the glaciers above 4000 m. I canhonestly recommend this set as lightweight equipment with largecapabilities for spherical panoramas. Placing the thread in the PENcaused some difficulty, but I can tell you about it some other time.

Samyangsurprised me in many different aspects.

I have theimpression that the degree of distortion is lower than in case ofother fisheye type lenses I had used before. For me it is a hugevirtue, as it makes this lens much more universal than most ordinaryfisheyes. What is more, in case of every fisheye, when the camera isplaces horizontally, with the horizon exactly in the middle of theshot – distortions caused by the lens will be minimal. In case ofthis Samyang, photos are just ultra-wide shots.

Anotherthing which made me love this lens is its work against the light. Icould include the sun (not covered at all) in the shot. The effectwas amazing and made me use this lens for wide-angle landscape shotswith the sun in the frame.

Focus of this lens isexcellent. Chromatic aberration is also insignificant.

Obviously, this lens doesnot have autofocus. This is not, however, a problem when you can getthe depth of field from a few cm to infinity.

Summary.

Fisheye typelens is very specific. People often buy one, use it for a short time,and sell it bored with the barrel distortion. This happened to a lotof my friends. This Samyang, however, apart from the distortioncharacteristic for a fisheye lens, has many other applications. It isexcellent as wide-angle lens which can be used successfully withlandscape photography.

Thislens is a solidly made piece of equipment with good functionalities,not limiting you to just distorted shots. Taking photos against thelight with this wide-angle lens is addictive :) Focus is very high, aberration very low – this is rather anexception among fisheye lenses. And if you want to create a panorama,this small lens will be excellent for making virtual tours. If youlike wide-angle lenses you will not find a better one for this kindof money, so you should not hesitate. If you take into account thevalue for money factor, I would say that this is one of the bestfisheyes I have ever used.

Still reading? Join in more discussion on facebook
.

Ośmiornica - mieszkaniec rafy...

2012-01-28T02:16:00.001Z

Anglojęzyczna Wikipedia przy tym zwierzęciu opis zaczyna od szeregu trudnych i obraźliwych słów takich jak "cephalopod" lub "mollusc" - juz z samej nazwy widać że to jakieś obrzydlistwo ;)

Nie dość że mięczak ( mollusc ) to jeszcze do tego głowonóg ( cephalopod )
Osiem ramion, połączonych błoną, każde ramie wyposażone w przyssawki. Wielka głowa a więc i wielki mózg.

To straszliwie mądre zwierzęta. To, że należą do głowonogów - nie wydaje sie być zaskoczeniem jednak, to co potrafią wyczyniać pod wodą jest już interesujące...

Cechą charakterystyczną i budzącą chyba największe zdumienie jest umiejętność zmiany koloru (mimikra)
Zwierzak jest w stanie zmienić kolor w mgnieniu oka, potrafi - czego byłem świadkiem - zmienić na przykład tylko kolor połowy ciała. Na mój widok z jednej strony ośmiornica zabarwiła się na biało z drugiej cały czas była czerwona a kolory oddzielała od siebie prosta równa linia..

Oprócz zmiany koloru, faktury układają też ramiona odpowiednio aby naśladować ryby, węże itp itd..

słowem wielki mózg i wielkie umiejętności i piękne zwierze...

Rafa koralowa - miejsce, w którym można spotkać wtapiające się w tło ośmiornice...

potrafią skryć się w zakamarkach "udając fragmenty rafy "

Zmiana koloru nie jest żadnym problemem

Na wszystkich zdjęciach jest jeden i ten sam zwierz, który w zależności od otoczenia zmienia kolor i fakturę skóry

Samyang 7,5 1:3.5 UMC Fish-eye MFT

2012-01-18T01:10:00.000Z

Wstęp.

Dzięki uprzejmości firmy FotoTip –wyłącznego dystrybutora obiektywów Samyang miałem możliwośćtestowania tego obiektywu przez prawie miesiąc podczas ostatniejwyprawy w Himalaje Nepalu.

Decydując się na zabranieobiektywu typu fisheye jakim jest 7,5 mm do u4/3 miałem dość dużeobawy czy na pewno jest to decyzja słuszna. Obiektywy typu rybie okosą obiektywami ciekawymi, ale nie da się ukryć że stosować jenależy z umiarem. Ciężko ogląda się pokaz gdzie
60 %fotografii wykonane jest właśnie tego typu obiektywem. Zwłaszcza,ze w torbie oprócz fisheye leżał jeszcze ZD 9-18 – obiektywktóry bardzo sobie chwalę i za parametry i za kąt widzenia jakioferuje.

Na szczęście Samyang 7,5 nie jestjakimś gigantycznym ciężarem. Samo szkło wraz z dekielkami towaga około 200 gram więc dwóch tabliczek czekolady.
Wielufotografów których bardzo szanuje za twórczość powtarza, żelepiej mieć w torbie za dużo niż potem żałować że czegoś niejesteśmy w stanie zrobić. Jak się okazało nie żałowałemdecyzji a nawet kilka kadrów nie miało by możliwości powstaćgdyby nie ten obiektyw.
Z drugiej strony też wielu szanowanychprzeze mnie fotografów mówi, że nie ma co dźwigać masy sprzętubo nie można zamieniać się w tragarza. Jeśli okaże się że niemamy możliwości swobodnie fotografować z powodu gigantycznegociężaru torby dźwiganie szpeju nie ma sensu :)

Na szczęście waga tego obiektywusprawia że spokojnie można wrzucić go do torby.

Budowa.

Obiektyw wykonany jest bardzo ale to bardzoprzyzwoicie. Na pierwszy rzut oka i dotyk ręki przekonany byłem żejest cały metalowy - jak stare poczciwe szkła od analogowychaparatów.
Po krótszej chwili okazuje si ze pierścienie iosłona przeciwsłoneczna wykonane są z plastiku jednak jego jakośćjest na tyle przyzwoita ze z powodzenie można pochwalić budowętego obiektywu.

Obiektyw jest malutki – Typowe szkłodo u4/3 – takie jak powinno być w tym systemie – choć należypamiętać o kącie widzenia tego obiektywu podczas robienia zdjęć.Mały rozmiar niestety ułatwia aby w kadrze znalazły sięniechciane palce fotografującego :) Wielokrotnie ustawiającostrość zapominałem się i niechcący wkładałem palce w kadr...Oczywiście po jakimś czasie przyzwyczaiłem się do rozmiaruobiektywu i rzadziej popełniałem ten błąd,

Na korpusieznajdują się dwa pierścienie – jeden od ustawiania odległościdrugi od przysłony. Pierścień ostrości chodzi z baaaardzo fajnymprzyjemnym oporem i daje możliwość regulowania od 9cm do plusnieskończoności. Pierścień przysłony regulowany jest skokowo odf3,5 do f22 ze skokiem co 1/2 EV. Pomiędzy nimi znajduje sięczerwony metalowy pierścień. Całość wykonana naprawdę w sposóbbudzący zaufanie i bardzo solidny. Jedyne czego mi brakowało toznanej z analogowych obiektywów podziałki pokazujących napierścieniu odległości zakresu głębi ostrości przy ustawieniudanej przysłony. Jest to jednak drobiazg.

Obiektyw od stronybagnetu również wygląda bardzo solidnie. Bagnet wykonany jest zmetalu. Za pewien mankament można uznać fakt, że osłonaprzeciwsłoneczna delikatnie wyciera się od ciągłego zakładania izdejmowania dekielka. Jednak wydaje mi się że dla fotografa niepowinno mieć to żadnego znaczenia. Oczywiście z punktu widzeniaestetyki może to komuś przeszkadzać czy delikatnie obniżaćwartość podczas sprzedaży używanego obiektywu – ale z punktuwidzenia wartości obiektywu nie ma to żadnego znaczenia. Sprzętsłuży raczej do fotografowania a nie do trzymania w gablotce

Przednia soczewka jest delikatniewypukła ale osłona w postaci 4 listków otaczających soczewkęzapewnia jej ochronę. Na obiektyw nie można nakręcić filtra gdyżnie jest on wyposażony w gwint. Jest to normalne przy tej ogniskowejbo czego by nie zakręcić winietować musiało by strasznie zewzględu na kąt widzenia obiektywu

Czasna zdjęcia.

Trochęczasu zajęło zanim oswoiłem się z tym obiektywem. Najpierwproblem miałem z palcami, które ciągle wkładałem w kadr, potem wwyniku mojego roztargnienia okazało się, że robiłem zdjęcia zwłączona stabilizacją która sprawiała że zdjęcia nie były takostre jak mogły być. Po krótkim czasie jednak obiektyw zostałokiełznany.

Jakwspomniałem wcześniej – obiektyw typu rybie oko uważam zaobiektyw który od czasu do czasu można wykorzystać przełamującmonotonie ujęć ze zwykłych obiektywów rektilinearnych.

Powodemjest charakterystyczne wykrzywianie wszystkiego przez tego typuobiektywy.

Kolejnympowodem dla którego obiektywy typu fisheye znajdują miejsce wmojej torbie są panoramy sferyczne. Mając taki obiektyw wykonaniepanoramy 360x180 jest dużo prostsze niż wykonanie za pomocąobiektywów o mniejszym kącie widzenia. Mamy mało zdjęć składowych więc małe szanse na pomyłkę, czy to naszą czy choćby spowodowaną zmianą oświetlenia. Skoro robimy nie wiele zdjęć zajmuje nam to mało czasu więc mamy szanse na skończenie panoramy zanim zmienią się warunki oświetleniowe. Dodatkowo zminimalizowanie ilości zdjęć pozwala nam na zaoszczędzenie czasu podczas obróbki.

Panorama sferyczna wykonana obiektywem Samyang 7,5 f3.5

Panoramy, którewykonywałem tym obiektywem korzystając z PENa, Samyanga 7,5 MFT igłowicy do panoram dobas-01 dały zaskakująco dobre efekty. Jakośćpanoram nie odbiegała w żaden sposób na niekorzyść od tychwykonywanych Olympusem E3 i obiektywem ZD 8mm. Natomiast wagawykorzystywanego sprzętu była bezkonkurencyjna – co odczuwałemwdrapując się na moreny lodowca powyżej 4000 m n.p.m. Z czystymsumieniem mogę polecić ten zestaw jako mały sprzęt z dużymimożliwościami jeśli chodzi o panoramy sferyczne. Pewnegoutrudnieniem jest umiejscowienie gwintu w PENie ale o tym napiszęprzy innej okazji

Samyangzaskoczył mnie pozytywnie pod wieloma względami,

Odnoszę wrażenie, że stopień zniekształcania jest mniejszy niż wprzypadku obiektywów typu fisheye z którymi miałem styczność.Dla mnie jest to olbrzymia zaletą , ponieważ sprawia, że tenobiektyw jest dużo bardziej uniwersalny niż gdyby był ordynarnymrybim okiem. Co więcej w przypadku każdego fisheye jeśli aparatumieścimy poziomo, tak aby horyzont znalazł się dokładni wpołowie kadru – zniekształcenia generowane przez szkło będąnajmniejsze. W przypadku ego samyanga- zdjęcia są po prostu ultraszerokokątnymi ujęciami.

Kolejnąrzeczą która mnie zachwyciła w tym obiektywie jest jego praca podświatło. Spokojnie mogłem umieszczać słońce ( i to niczym nieprzysłonięte ) w kadrze. Efekt, który uzyskałem byłoszałamiający i spowodował że głównie wykorzystywałem to szkłodo szerokich ujęć krajobrazowych ze słońcem w kadrze.

Niemam najmniejszych zastrzeżeń do ostrości tego obiektywu. Ani doaberracji chromatycznych, które też są na bardzo niskim poziomie.

Autofocus – oczywiście w tym obiektywie nie występuje.Nie ma to najmniejszego znaczenia w przypadku, gdy jesteśmy w stanieuzyskać głębię ostrości od kilku cm do plus nieskończoności.

Podsumowanie.

Obiektywtypu fisheye jest obiektywem bardzo specyficznym. Ludzie częstokupują tego typu obiektywy, korzystają z nich przez krótki czas poczym sprzedają znudzeni efektem beczki. Taki los spotyka większośćobiektywów z których korzystali moi znajomi. Ten Samyang jednakoprócz charakterystycznego dla rybiego oka efektu jest szkłem którema masę innych zastosowań. Doskonale sprawując się się jakoszerokokątne szkło z powodzeniem stosowane choćby przykrajobrazach.

Jestto na prawdę bardzo solidnie wykonany obiektyw z bardzo dobrymiwynikami a ponadto nie ograniczający nas tylko do pogiętych ujęć.Zaś fotografowanie pod światło szerokokątnym obiektywem wciąga :) Ostrość jest na bardzo wysokim poziomie aberacje na bardzo niskim poziomie - co jest rzadkością w przypadku obiektywów rybie oko. Jeśli zajmujemy się również tworzeniem panoram – to to małeszkiełko również wspaniale sprawdzi się podczas tworzeniawirtualnych wycieczek. Słowem jeśli lubimy szerokokątne obiektywyza te pieniądze nie ma się co wahać tylko trzeba ten obiektywsobie sprawić. Jesli weźmiemy pod uwagę stosunek ceny do jakości - pokuszę się o stiwerdzenie że to jeden z lepszych "fiszajów" jakie miałem w ręku

"Doczytałeś" tutaj ? zapraszam na facebooka
.

Annapurna - panorama sferyczna

2012-01-17T22:21:00.001Z

Parę dni temu prezentowałem płaskie panoramy (panoramy cylindryczne ) wykonane w okolicy Annapurna Base Camp'u Płaskie panoramy, ktorych zaletą bylo ukazanie duzego wycinka gór oraz gigantyczna rozdzielczość Dziś troszkę inne podejście do panoram - czyli panorama sferyczna pozwalająca na "rozglądanie się po okolicy" Dziwny twór z pogranicza fotografii i multimediówJak to zrobić? Wystarczy najechać myszką na panoramę i trzymając lewy przycisk myszy przesunąć kursor tam, gdzie chcemy spojrzeć. Z kolei guzikami CTRL / SHIFT możemy przybliżać i oddalać

Warto ogladać w wersji pełnoekranowej - bo jest zdecydowanie lepszy efekt

Wersja Pełnoekranowa

Fotografie sklejone z pionowych kadrów wykonanych z wykorzystaniem obiektywu Samyang 7,5 1:3.5 UMC Fish-eye MFT
Olympus PEN E-PL1, Statyw SIRUI T-025, głowica do panoram DOBAS-01

Facebook i RSS

2012-01-15T00:34:00.000Z

Idąc z duchem postępu i nowoczesności ( bo nie mozna inaczej )
pora oprócz RSSa wprowadzić stronę na Facebook'u

Tak więc chcąc być na bieżąco z publikowanymi postami za pomocą czytnika RSS należy kliknąc w poniższą ikonkę koloru pomarańczowego i na wszystko się zgadzać.

Z kolei chcąc być na bieżąco za pośrednictwem twarzoksiążki ( face book ) nalezy kliknąc na ikonkę niebieską i również na wszystko się zgadzać albo wszystko lubić . Ikonka niebieska przekieruje na "funpage" więc jesli ktoś chce zasubskrybować nowości należy klinknąć LIKE

Dodatkowo po prawej stronie pojawił sie bezposredni link to facebooka

Żółw Zielony - Chelonia Mydas

2012-01-12T02:06:00.000Z

Fotografia przyrodnicza to również fotografia podwodna, która coraz bardziej mnie wciąga :) Z resztą trudno nie ulec fascynacji tym przebogatym światem podwodnym

Na poniższych zdjęciach - bardzo sympatyczny towarzysz nurkowań - Żółw Zielony ( Chelonia Mydas ) Karapaks ( órna część pancerza ) tego zwierza dochodzi do 1,5 m a waga może osiągnąć pół tony. Mimo swych rozmiarów żółwie poruszaja się dostojnie ze spokojem i lekkością mimo, że zdecydowanie ślamazarnie :)

Te wielkie zwierzęta , o pancerzu dochodzącym do 1,5 metra i wadze około pół tony są bardzo towarzyskie i mają wyjątkowo pokojowe usposobienie. Nie zdarzyło mi się jeszcze nurkując abym spotkał pasącego się żółwia, który był by w jakiś sposób zaniepokojony moją obecnością, starał się uciec albo mnie przepędzić. Pomimo faktu, że człowiek w całym rynsztunku płetwonurka zdecydowanie odcina się od środowiska Jeśli pozostanie się cichym obserwatorem i położy na dnie tuż obok tego wielkiego gada można bez problemu obserwować z jakim zacięciem żółw decymetr po decymetrze pustoszy podwodna łąkę. Robi to w sposób specyficzny. Swoja przypominającą dziób paszczą albo głośno obgryza listki albo chwyta całą roślinę wraz z otaczającym ją piaskiem i wypluwając osad odcedza jadalne fragmenty roślin.

Częstym towarzyszem tych żółwii sa pasażerowie na gapę - Remory - znane czasem jako podnawki. Pierwsza płetwa grzbietowa przekształcona jest w owalną przyssawkę położoną na połączeniu głowy z grzbietem ryby. Za pomocą tej przyssawki remory przyczepiają się do żółwii i w ten sposób z nimi podróżują. Mają zapewnioną ochronę ( aby zaatakować remorę trzeba zaatakować żółwia ) Mają zapewnione pożywienie - to czego nie zje żółw, czy co wypadnie mu z paszczy - jest łatwą zdobyczą dla ryb. Warto zwrócić uwagę, że na pierwszych trzech zdjęciach ryba ta jest do góry grzbietem. Z moich obserwacji wynika że w ogóle jej to nie przeszkadza :)

Olympus PEN E-PL1 PT-EP 01 + MZD 9-18 + UFL-1

Twarze Nepalu...

2012-01-06T19:57:00.000Z

Lista sprzetu fotograficznego - małe i lekkie

2012-01-06T19:44:00.002Z

LISTA SPRZĘTU FOTOGRAFICZNEGO (wyprawa fotograficzna Nepal )

Jak wspomniałem w poscie dotyczącym sprzętu zabieranego do Nowej Zelandii Z reguły sprawdza się zasada im mniej tym lepiej. Nie ma po co targać dziesiątek kilogramów sprzętu gdy stajemy się mało mobilni a praca nie jest komfortowa zwłaszcza, gdy trzeba sprzęt nosić na plecach razem z żarciem spiworem itp.
W tym roku jadąc w Himalaje postanowiłem ograniczyć wagę sprzętu do minimum.

Lustrzanka batterypacki wielkie statywy i wszytko co ciężkie zostało w domu.
Korzystając z dobrodziejstw miniaturyzacji i wspaniałego wynalazku jakim jest system micro 4/3.

• OLYMPUS PEN E-PL1 korpus podstawowy
• OLYMPUS E-410 korpus awaryjny
• Akumulatory do PEN i E410 (4 szt)
• Przejściówka 4/3 => u4/3 MMF-1
• Obiektyw Olympus Zuiko Digital 50-200 mm f/2.8-3.5
• Obiektyw Olympus Zuiko Digital 14-42 mm f/ 3.5-5.6
• Obiektyw Olympus M.ZUIKO Digital ED 9-18 mm f/4.0-5.6
• Obiektyw Olympus M.ZUIKO Digital ED 14-42 mm f/4.0-5.6
• Obiektyw SAMYANG f/3.5 UMC Fish-eye MFT
• Filtr Polaryzacyjny kołowy B+W
• Oprawa Cokin
• Filtry Hitech szare połówkowe 3 gradacje łagodne przejście
• Filtr ND400 HOYA
• Filtr UV Marumi waterproof – w celu ochrony soczewki
• Torba fotograficzna NOVA 2 AW
• kabura na aparat Samsonite
• Karty CF – (10 GB)
• Karty SD – (80 GB)
• Karty XD – ( 2 GB )
• Szmatka do czyszczenia optyki z micro fibry + pałeczki do czyszczenia uszu
• Statyw SIRUI T-025 + głowica kulowa C-10 ULTRA LEKKI KARBONOWY
• Głowica do panoram sferycznych DOBAS-01 micro

Słowem aparat, 4 obiektywy , statyw i masa drobiazgów a wszystko zamkniete w malej torbie fotograficznej...

Mały Aparat fotograficzny, rybie oko 7,5mm , 9-18 , 14-42 i statyw karbonowy ważą razem w zasadzie tyle co...

Olympus E3 z 14-54 ...

Więc zamiast dźwigać jedna lustrzankę z jednym obiektywem wolałem mieć statyw aparat i 3 obiektywy do dyspozycji :) O ile więcej możliwości daje zestaw z takim zakresem ogniskowych nie trzeba chyba pisać...

Jakość obrazka porównywalna. Maluszek tak samo jak DSLR robi zdjęcia w RAWach ma wymienna optyke i do tego typu zdjęć jakie wykonywałem w Nepalu sprawił się fantastycznie....

Kolejny powód dla którego uważam, że lustrzanka sprawdza się , ale nie we wszystkich sytuacjach...

Sadhu - Święty człowiek

2012-01-04T14:46:00.000Z

Sadhu - wędrowni asceci, ludzie, którzy zrzekają sie tego co mają, znikają dla świata i rodziny i udają się w drogę. Dążą swym życiem do osiągnięcia stanu wyzwolenia. Wyrzekają się dóbr materialnych, oddają się medytacji i kontemplacji, Sadhu - bardzo chętnie pozują do zdjęć po wcześniej wynegocjowanych stawkach. Co ciekawe stawki są różne dla różnych narodowości

Często można zobaczyć ich palących haszysz czyli tzw charas...

Nie jest to jednak zwykłe palenie opiatów - ma ono ukryty sens.

Sama fajka jest symbolem boskiego lingamu, fallusa Sziwy a palce w których tę faje się trzyma odpowiednio złożone symbolizują waginę Yoni Wkładając fajkę w łono palców dokonują więc aktu prokreacji - to, co męskie łączy się z tym, co kobiece.

Panoramy spod Base Camp'u

2011-12-31T02:40:00.000Z

Fotografowanie w górach jest pewnego rodzaju sztuką. Zwłaszcza w górach wysokich , żeby nie napisać OGROMNYCH... Trudno jest pokazać na fotografii przestrzeń czy ogrom siedmio czy ośmio tysięczników.

Trudno, ponieważ zdjęcie to jakiś ograniczony maleńki wycinek całości. Jestem zwolennikiem przywożenia panoram z takich miejsc. Dlaczego ? Bo panorama jest takim rodzajem fotografii, który cały czas można reprodukować na odbitce ( w odróżnieniu od filmu czy panoramy sferycznej ) i przy okazji łatwo pokazać otaczającą nas przestrzeń...

Obszar Chroniony Annapurny - Annapurna Conserwation Area Project (ACAP)
Zdjęcia wykonane między Machhapuchhre Base Camp (MBC) a Annapurna Base Camp (ABC)

Fotografie sklejone z 9 pionowych kadrów
Olympus PEN E-PL1, Statyw SIRUI T-025, głowica do panoram DOBAS-01

Slideshow - Nowa Zelandia

2011-12-26T18:02:00.000Z

Krótka chwila przerwy między wyjazdami w moim przypadku zawsze związana jest z nudną i żmudną czynnoscią jaką jest wybieranie zdjęć wywoływanie RAWów lub montowanie ich w pokazy itp itd...

Poniżej króciutka zajawka slajdowiska z Nowej Zelandii
polecam Fullscreen i HD

Piotr Małecki i jego fotokast Miejskie Konie

2011-12-24T21:51:00.003Z

Skoro już jestesmy przy GPP to warto wspomniec o czymś o czym od dawna mam wspomnieć. W tym roku, po raz pierwszy w historii Grand Press Photo, oceniano fotokasty, czyli formy multimedialne oparte na fotografii. Albo sa to zdjęcia z podkładem audio - muzyką czy jakims wywiadem, albo wręcz mieszanina zdjęć i filmu pokazana jako jeden utwór. Czas idzie do przodu podobnie jak technika i dostępność nowych form przekazu. Fotokasty to potężne narzędzie zwłaszcza w reporterce. Siła przekazu jest zdecydowanie większa gdy możemy nie tylko zobaczyć ale i posłuchać..

I nagrodę w GPP 2011 w kategorii fotokast zdobył Piotrek Małecki z Napo Images. i mimo iz wręczenie nagród było w maju i wtedy widziałem ten fotokast po raz pierwszy - to caly czas ta historia "za mną chodzi" Nie wiem czego to kwestia - czy dobrych kadrów czy dobrej historii czy krzywdy jaka się dzieje koniom, czy właśnie tego że to fotokast a nie reportaż... Może wszystkiego na raz ? Nie wiem... Wiem że fotokast zrobił na mnie bardzo duze wrażenie więc zapraszam do obejrzenia smutnej 5 minutowej historii...

i kilka słów o backstage ;)

Wystawa Grand Press Photo w Łodzi

2011-12-24T21:30:00.002Z

156 najlepszych zdjęć prasowych ubiegłego roku, które trafiły do finału konkursu Grand Press Photo 2011, będzie można oglądać od 10 grudnia do 5 stycznia 2012 w Holu Głównym biurowca University Business Park przy ul. Wólczańskiej 178 w Łodzi.

Konkurs Grand Press Photo organizowany jest przez miesięcznik „Press" od siedmiu lat. W tym roku zgłoszono 4,6 tys. prac - do finału trafiło 50 zdjęć i 16 fotoreportaży.Zapraszam...

Wyświetl większą mapę

Sirui T-025 - opinie i wrażenia po testach w Himalajach

2011-12-24T14:58:00.000Z

Nieodłącznym elementem wykorzystywanym w fotografii jest statyw. Ma on niezaprzeczalne zalety i zwieksza możliwość fotografowania. Pozwala na zastosowanie długich lub nawet bardzo długich czasów - co czego nie jestemy w stanie zrobić "z ręki" Umożliwia zastosowanie technik HDR lub wielokrotnej ekspozycji czyli fotografii gdzie kilka zdęć będzie składana i często potrzebujemy dokładnie takich samych kadrów ale wykonanych na innych parametrach ekspozycji
Umożliwia zastosowanie dłuższych ogniskowych podczas gdy bez statywu nie mamy możliwości wykonać zdjęć nie poruszonych. Statyw zapewnia nam większą stabilność.

Podobnie wykorzystamy statyw do zdjęć panoramicznych, do wykonywania timelapsów itp itd... Wydawać by się mogło że gdy używamy czasów krótkich z pozoru możliwych do "utrzymania z ręki " jeśli porównamy taką fotografię ze zdjęciem wykonanym w identycznych warunkach ale z wykorzystaniem statywu te drugie będą charakteryzowały się dużo lepszą jakocią.

Każdy statyw niestety ma kilka wad. Waga, gabaryty i to, że trzeba go nosić.

Stara zasada mówi że statyw im cięższy tym lepszy pod kątem fotografii ale tym gorszy pod kątem noszenia. Cała zabawa polega na znalezieniu tego złotego środka albo...

No właśnie - albo mozna wykorzystać tak zwane technologie zaawansowane od lat stosowane w Formule 1 czy w Lotnictwie. Słowem mozna pokusić się o statyw karbonowy.

Gdy kompletowałem sprzęt fotograficzny na wyjazd w wysokie góry podstawową rzeczą na której mi zależało było posiadanie lekkiego i stabilnego statywu.

Padło więc na statyw

Sirui T-025 z głowicą kulową C-10
który udostępniła mi firma delta (foto-tip).

Maly lekki wraz z głowicą waży około 800 gram (!!!!) podczas gdy statyw Manfrotto który zazwyczaj używam wraz z głowicą waży ponad 4 kg. Biorąc pod uwagę fakt, że na wyjazd brałem szpej systemu mikro 4/3 noszenie statywu 4 kilogramowego pozbawione było całkowicie sensu.

Z kolei statyw o wadze 800 gram waży tyle co nic... Waży mniej nż obiektyw zuiko 50-200 który w zaszdzie cały czas jest w mojej torbie fotograficznej

Po miesiącu używania tego sprzętu jestem nim zachwycony

Wykonany bardzo solidnie i przyzwoicie

Strasznie leciutki o czym już wspominałem - ma możliwosc rozstawienia nózek bardzo szeroko tak że pionowa kolumna zaczyna się tuż nad ziemią - też fajne rozwiązanie bo stabilność statywu wówczas jest olbrzymia.
Po rozłożeniu nóżek na maksymalną szerokość wyglada to tak :

Zawsze jak patrzę na tego typu zdjęcie statyw wydaje się pokraczny, strasznie wysoki z wyyyyysoko wyjętą kolumna centralną. Nic jednak bardziej mylnego - poniżej to samo zdjęcie ale z naniesionymi wysokościami :

Jak widać do damego miejsca gdzie mocowana jest głowica odległość od podłoża to 28 cm a do mocowania aparatu około 36 cm.
Ani wysoko ani niestabilnie ani nawet pokracznie

Dzięki blokadom na zawiasach nóg statywu można ustawić nogi pod rżóżnymi katami - poczynając od bardzo rozwartego jak na zdjęciu poniżej poprzez położenia pośrednie aż do ostrego kata jak na zdjęciach poniżek. Blokady nóżek ststywowych wykonane są w sposób prosty ale bardzo solidny. Tego typu rozwiązanie budzi moje zaufanie - im prościej tym lepiej bo mniej rzeczy może się popsuć. Przy okazji blokada jest bardzo solidna i mocna

Nogi można ułożyć jak na poniższych ilustracjach:

Za wspaniały pomysł uważam to jak statyw jast składany. Nogi statywu wywijają się o 180 stopni tak , ąe po złożeniu leżą równolegle do pionowej kolumny. Jest to rozwiązanie sprawiające że po złożeniu ten statyw jest strasznie ale to strasznie malutki... Na tyle mały, że spokojnie można go transportować przy pasku tak, że nie utrudnia poruszania się. Na prawdę z tego statywu robi sie nie tylko małe ale i lekkie maleństwo bo jego długość po złożeniu to około 30 cm , zaś po rozłożeniu staje się pełnoprawnym statywem :

Spotkałem się z jakimiś słowami krytyki na temat takiego sposobu składania statywu i też podchodziłem do tego sceptycznie ale po krótkim używaniu jestem zdania że jest to bardzo fajne nowartorskie rozwiązanie. I nie nalezy traktować faktu że budowa tego statywu jest inna niż to do czego jesteśmy przyzwyczajeni jako wadę tylko jako zaletę. Raczej jest to rozwiązanie innowacyjne, które sprawia, że coś co po rozłożeniu ma około 140cm można złożyć do pakunku o długości ok 30 cm.

Co do wymiarów znaczących z punktu widzenia właściciela statywu to wygladaja one nastepująco

długość kolumny ma możliwość regulacji w zakresie 20 - 40 cm
nogi regulowane sa w zakresie 30 - 100 cm

cału statyw przy maksymalnie złozonych nogach i maksymalnym kącie rozwartym ma 28cm odległości od podłoża do końca statywu zaś 36cm jesli mierzyć to wraz z głowicą )

na drugim końcu ( maksymalnie wyciągnięte nóżki i kąt ostry to 128cm bez głowicy i 137 cm z głowicą
W zupełności wystarczający rozmiar

Bardzo przyzwoicie rozwiązane jest blokowanie nóg pokrętłami. wygodne rozwiązanie - miłe w dotyku i solidnie wykonane gumowane pokrętła których poluzowanie daje możliwość wysunięcia nżek czy kulumny a dokręcenie blokuje elementy

dodatkowo pod statywem jest haczyk na sprężynce - bardzo przydatne bo zawsze mozna pod nim powiesic plecaczek i dociazyc układ - ma to znaczenie choćby w momencie silnego wiatru ( z rozwiązania kilkukrotnie korzystałem podczas bardzo silnego wiatru )

Korzystanie ze statywu w ujemnych temperaturach też jest przyjemne. Dotykanie elementow wykonanych z włókna węglowego nie jest tak uciążliwe jak elementów metalowych. Poza tym nogi statywu wyposażone sa w wyściółkę z gąbki w nocy przy ujemnych temperaturach spokojnie byłem w stanie obsługiwac statyw bez zadnych rękawiczek. Rzecz całkowicie nie wyobrażalna z całym metalowym statywem bo po chwili ręce albo sa skostniałe z zimna albo - gdy wilgotne dłonie wyjete z rękawiczki dotykaja zimnego metalu - potrafią się do nich przymrozić. Tu takiego problemu nie ma.

KOLUMNA I GŁOWICA

Przejdźmy teraz do kolumny i głowicy

Podobnie jak w przypadku nóżek rozwiązany jest sposób wysuwania i blokowania kolumny Tak jak wspominałem wcześniej - rozwiązanie pewne wygodne a pokrętło nie wyglada jak tani plastik tylko na prawdę przyzwoity element. Co więcej są to moje odczucia po miesięcznym katowaniu sprzętu dzień w dzień podczas trekingu w Himalajac a więc dość wymagajacego wyjazdu w dość niekomfortowych dla sprzętu warunkach ( przekrój temperatur od +30 do - 10, deszcz, pył, itp itd.. ) Nie miałem żadnych problemów podczas uzytkowania tego typu rozwiązania

Kolumna zakonczona jest okrągłym "talerzykiem" wykonanym z tworzywa sztucznego z którego wychodzi gwint ze stali nierdzewnej o średniczy 3/8 cala. Jest to standardowa srednica stosowana w fotografii zwłaszcza w miejscu gdzie do nóg statywowych mocowana jest głowica. Drugim standardem jet standard 1/4 cala i ten gwint spotykamy w miejscach takich jak korpus aparatu fotograficznego. Dlatego też zazwyczaj niemożliwe jest przykręcenie aparatu bezposrednio do statywu ( gwint grubszy 3/8 cala ) I tu statyw SIRUI po raz kolejny bardzo pozytwnie mnie zaskoczył. Bez problemu mozna zmienić gwint z grubszego na cieńszy ponieważ producent wyposażył statyw w podwójny gwint przewidując potrzebę uzytkownieków Tak więc zmiana z 3/8 na 1/4 to kwestia pół minuty:

po poluzowaniu talerzyka wyjmuje się dwustronnie nagwintowaną śrubę z jednej strony cieńszym a z drugiej grubszym gwintem.

Głowica C-10 nie odstaje od reszty statywu. Wykonana jest równie solidnie, budzi zaufanie, po wzięciu do rąk widać że produkt jest poważny i przemyślany.

Pierwszą rzeczą, która według mnie jest podstawowa to wyposażenie głowicy w dwa niezależne pokrętła Jest to podstawa, ponieważ jesli chcemy wykorzystywac glowice do toworzenia panoram z jednej strony musimy mieć zablokowany aparat w takim połozeniu jakie nas interesuje, a z drugiej musimy miec mozliwość obrotu dookoła pionowej osi. Dwa niezależne pokrętła nam to umozliwiają. Jak widać na załączonej fotografii pokrętła na głowicy również pokryte są gumą. Po miesiacu uzytkowania guma ani nie napuchła ani nie odpadła od pokrętła a cały czas umozliwiała pewniejszy chwyt i "miły dotyk"

Oprócz dwóch pokręteł w głowicy znajduje się katowa podziałka i dodatkowe pokrętło do mocowania szybkozłączki

Szybkozłączka podobnie jak głowiczka malutka. mocowana jest do głowicy w czymś co mozna porównać do imadełka. kręcenie śrubą rozszerza lub ściska imadełko i umożliwia zamocowanie lub odłączenie szybkozłączki Początkowo denerwowała mnie jedna rzecz - za każdym razem gdy dopinałem szybkozłączke do głowicy najpierw przez kilkadziesiąt sekund odkręcałem "imadełko" jednak robiłem to całkowicie bez sensu !!! wystarczy poluzować troszkę imadełko i już mozna wsunąc aparat w imadełko. Kolejną rzeczą istotną jest blokada zapobiegająca przypadkowemu wypięciu aparatu z szybkozłączki słowem kojeny przykład na to, ze sprzęt jest wykonany nie w sposób przypadkowy ale przemyślany i mający ręce i nogi. Jedynie moze mógłbym mieć zastrzeżenia do sposobu dokręcania szybkozłączki do aparatu - aby to zrobić potrzebny jest śrubokręt - choć tak na prawdę wystarczy moneta. Nie jest to duzym utrudnieniem bo zawsze w kieszeni gdzieś znajdziemy monetę ale zdecydowanie wolę rozwiązanie proponowane przez manfrotto

Całość to maleństwo dla skali zdjęcie obok bateri AA

Dawno mineły juz czasy gdy MADE IN CHINA było synonimem taniej tandety. Kraj o najsilniejszej gospodarce u którego USA jest zadłuzone w tej chwili wysyła w świat masę ale to masę bardzo dobrych produktow których cena jest duzo duzo tańsza niż cena produktów z wypracowana pozycją na rynku i znaną marką. Jakościowo jednak na pewno między tymi produktami nie ma takiej gigantycznej różnicy. Z E systemem używam statywu Manfrotto używałem Gitzo - na prawdę stojąc przed wyborem na co sie decydować zdecydował bym się na duzo tańszą alternatywe dobrze wykonaną i oferujacą dokładnie to samo. Zaś za zaoszczędzone pieniądze pojechał bym robic zdjęcia

Reasumujac statyw jest rewelacyjnym rozwiązaniem dla kogoś komu zalezy na stabilnym sprzęcie małej wadze. Wykonany jest bardzo dobrze, pieniądze w porównaniu do analogicznych statywów produkowanych przez firmy od lat znanych na europejskim rynku - śmiesznie małe. Do zestawu bazującego na bezlusterkowców - nie wybrałbym obecnie innego statywu.

Troszkę inaczej wygląda juz temat DSLRa - bo o ile PEN z ZD 50-200 na tym statywie bardzo fajnie działał to bardzo ciężki sprzęt z dużą lustrzanka nie będzie już raczej łatwy do utrzymania przez ten statyw. Uzywałem tego statywu do utrzymania aparatu o wadze zblizonej do 1500 gram. ( E3 + 14-54 )

Jednak należy pamietać, że mając duzy korpus lustrzanki bedziemy chcieli korzystać z niego wraz z długoogniskowym obiektywem. I o ile duza lutrzanka ze "standardowym " obiektywem będzie fajnie pracowała z tym statywem, to ta sama lustrzanka z duzym szkłem już nie. Wydaje mi sie więc ze jest to statyw idealny raczej dla bezlusterkowców czy małych lustrzanek pokroju E410 a nie Gigantów jak E3 czy E5. Tym nie mniej - na prawde ciężko mi jest sie doszukać wad tego statywiku

Toilet in Annapurna Region

2011-12-23T15:10:00.000Z

Widok za oknem w.... kiblu
View behind window in.... Toilet

Wywiad dla Bankier.tv

2011-12-20T22:07:00.000Z

Poniżej wywiad przeprowadzony przez Bankier TV z Martyną Wojciechowską - Redaktor Naczelną Polskiej Edycji NG oraz ze mną przy okazji Gali wręczenia nagród 7 Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic

Prezentowany film jest krótkim fragmentem programu poświęconego fotografii i prezentowanego cyklicznie na stronie bankier.tv Gorąco zachęcam do śledzenia Fotograficznego Programu Bez Nazwy bo w moim odczuciu warto. :) Cały materiał w poniższym linku.

http://bankier.tv/fotograficzny-program-bez-nazwy-wydanie-drugie-poprawione-10190.html

Marcin Dobas - publikacja w National Geographic

2011-12-19T22:12:00.002Z

Stało się :)

Pierwsza - choć mam nadzieję nie ostatnia ;) - publikaca w National Geographic...

Jeszcze w dniu wyjazdu do Nepalu wrzucałem zdjęcia na serwer wydawnictwa i jak się okazało po powrociezaowocowało to kilkoma "Dużymi" osiągnięciami.

Wyróżnienie w Wielkim Konkursie fotograficznym National Geographic, publikacja na łamachmagazynu National Geographic , prasa, radio, telewizja, wywiady, sława, szalejące tłumy...
No dobra, troszkę mnie poniosło...

Na poważnie - w grudniowym numerze Natonal Geographic zostało opublikowane moje zdjęcie. Niby nie wielkie - ale jednak jest to coś o co warto walczyć, co jest pewnego rodzaju nobilitacją i o czym marzy większość fotografów przyrody ;)

Plener fotograficzny - Foki Morza Północnego

2011-09-22T20:08:00.000Z

Celwyjazdu to jedno z najlepszych miejsc w Europie ( obok Donna Nook)gdzie można być świadkiem narodzin foczych szczeniąt walki samcówa nawet zbliżeń fok szarych.

Fotografowaniefok z odległości kilku metrów jest prawie pewne. Mała wyspapołożona na Morzu Północnym u wybrzeży Niemiec i Danii

Każdegoroku dziesiątki foczych szczeniąt przychodzą tam na świat.Fotograficzny cel to zdjęciadorosłych osobników wylegujących się na plaży maluchów, fokbawiących się w wodzie a przy odrobinie szczęścia nawetuchwycenie momentu narodzin.

Jest to świetna okazja napodglądanie dzikiej przyrody i wykonanie ciekawych fotografii. W2010 moja fotografia wykonana w tej kolonii fok została nominowanado Grand Press Photo i wyróżniona w konkursach a zdjęcia fok były wielokrotnie publikowane min przez WWF POLSKA, Fokarium na Helu, Bosch. Warto się zastanowić czy tego typu inwestycja nie jest korzystniejsza niż zmiana korpusu na nowszy

Żywnośći odzież

Należyprzygotować się na silny wiatr i wilgoć. Temperatura rzadko spadaponiżej zera ale na pewno w tej okolicy oscyluje. Trzeba ze sobązabrać ciepłe ubrania czapkę rękawiczki coś od wiatru – wartomieć coś do jedzenia i termos z ciepłym napojem

SprzętFotograficzny

Długoogniskowyobiektyw ( 300 / 400 mm ) będzie bardzo dobrze się sprawdzałdłuższe ogniskowe sprawią że będziemy mniej mobilni więcraczej nie ma sensu brać aż tak długich obiektywów. Oczywiścieczęść fok jest ciekawska i na pewno zdarzy się że niektóre znich będą podchodziły blisko na te okoliczność warto miećobiektyw o krótszej ogniskowej ( okolice standardowej ogniskowej )Statyw wydaje się być podstawową częścią wyposażenia.Wszechobecny piasek i wiatr nie ułatwiają pracy w terenie więcwarto pomyśleć o zabezpieczeniu sprzętu choćby w postaci mocnychfoliowych woreczków

Matkiz dziećmi muszą być traktowane przez nas wielką ostrożnością. Jeśli foka syknie albo pokaże zęby jest to wyraźny sygnał żenależy się wycofać. Dobro zwierząt jet najważniejsze a na pewnoważniejsze niż dobre zdjęcie. Do fok należy podchodzić bardzopowoli i bez gwałtownych ruchów początkowo utrzymując odpowiednibezpieczny dystans Jednak gdy przyzwyczaimy je do swojej obecnościmoże się zdarzyć że ciekawskie foki same zaczną do naspodchodzić na niewielka odległość. Ważne jest aby swoimzachowaniem i obecnością nie wywołać u fok poczucia zagrożenia.

Cena za udział w plenerze 2200PLN
( nie zawiera kosztów wyzywienia i ubezpieczenia )

termin : 2 - 7 grudnia (5 noclegów 4 dni zdjęciowe)

Wtej kwocie zawarty jest przejazd wynajętym minibusem / noclegi /transfer na wyspę promem/ codzienne przeprawy promowe na focząwyspę i do miejsca zakwaterowania.
kontakt dobas@dobas.art.pl
tel: 0048 725 185 274

Dobas blog - zasubskrybuj RSS

2011-09-22T19:30:00.000Z

Chcesz być na bieżąco - zasubskrybuj RSS

Jeśli chcesz być na bieżąco powiadamiany o najnowszych wpisach i artykułach - najleprzym rozwiązaniem będzie subskrypcja kanału RSS. Jak to zrobić ? Jeśli posiadasz przeglądarkę obsługującą RSSy wystarczy kliknąć na ikonkę powyżej - lub taki sam znaczek wyświetlający się w pasku adresu, a następnie nacisnąć guzik zasubskrybuj. Od tego momentu natychmiast po opublikowaniu newsa zostanie do Ciebie wysłana krótka informacja z nagłówkiem wiadomości

Wiadomości RSS można przeglądać w:

specjalnych programach do odczytu wiadomości RSS (w tym również wielu programach pocztowych)
serwisach internetowych
przeglądarkach internetowych: Opera, Mozilla Firefox, Maxthon, Flock, Safari, Internet Explorer 7 i 8, K-Meleon, Avant Browser.

Nowy artykuł w Jachtingu

2011-09-09T23:52:00.000Z

Właśnie ukazał się magazyn Jachting (09/2011 /77/ ), w którym dość obszernie opisana jest wyprawa do Norwegii jachtem SY Stary. Pierwszym polskim jachtem, który wraz z Nektonem przeszedł Przejście Północno Zachodnie i pierwszym polskim a jednym z nielicznych na świecie, który opłynął obie Ameryki... Zapraszam do lektury

Jak robić panoramy czyli bardzo szeroko w fotografii podróżniczej

2011-08-31T20:32:00.001Z

Problem na który narzeka wielu podróżników polega na braku możliwości oddania na swych zdjęciach charakteru miejsca.

Wbrew pozorom nie każdy napotkany motyw jesteśmy w stanie pokazać na zdjęciu dostatecznie dobrze. Mam na myśli tutaj motywy które maja znacząco większa długość niż wysokość.

wieczorne światła miasta rozciągającego sie nad zatoką, długie turkusowe jezioro za którym wznosi się ośnieżony łańcuch gór... czy widok ze szczytu pokazujący bezkres otaczającej przestrzeni

Geiranger Fiord - ujęcie sklejone z 4 pionowych kadrów

Kiedy chcemy pokazać rozciągłość jeziora albo łańcuch górski i zastosujemy szerokokątny obiektyw, tak aby nasz widok rozciągał się od krawędzi do krawędzi klatki wszystko na zdjęciu będzie na tyle małe że nie będziemy w stanie rozpoznać żadnych szczegółów a zdecydowana większość kadru zajmie niebo. Obrazy o bardzo dużym kącie widzenia są bardzo naturalne w odbiorze. Tak odbieramy świat. Co więc zrobić aby mieć możliwość uchwycenia piękna wielu „szerokich „ bądź „ długich” miejsc, które normalnie były by drastycznie ograniczone przez krawędzie zdjęcia ?

Wówczas z pomocą przychodzą panoramy Mimo ze takie sytuacje może zbyt często sie nie zdarzają w codziennym fotografowaniu jednak warto być przygotowanym i posiadać

wiedze na temat tworzenia takich zdjęć. Panoramy prezentują się bardzo ładnie zarówno w publikacjach, w Internecie czy jako wielkie powiększenie powieszone na ścianie

Panorama ( gr. pan- + horama – wszystko + widok ) jest to zdjęcie, w którym jeden bok jest znacząco większy od drugiego. Fotografia cyfrowa otworzyła nowa furtkę ułatwiając łączenie wielu zdjęć w dowolny sposób. wielokrotna ekspozycja, technika HDR, zdjęcia panoramiczne czy panoramy qtvr, to cos co każdy z nas - posiadający aparat, komputer i oprogramowanie jest w stanie stworzyć szybko łatwo i bez problemu.

Coś co jeszcze nie dawno wymagało stosowania specjalistycznych aparatów dziś jest dostępne w zasadzie dla każdego posiadacza aparatu fotograficznego. Wykorzystując zdobycze techniki i oprogramowanie cyfrowe jesteśmy w stanie skleić kilka lub kilkanaście zdjęć w jedną fotografię tak aby nie było żadnego śladu łączenia zdjęć składowych.

W ten sposób możemy uzyskać dwa główne typy sklejonych zdjęć :

Bardzo duże w dużej rozdzielczości znane pod nazwą giga panoramy – sklejone z dużej ilości zdjęć pozwalające uzyskać wielkie zdjęcia w wielkich rozdzielczościach. Wykorzystując tego typu technikę rozdzielczość końcowa zdjęcia może być w zasadzie nieograniczona.
Najprościej zobrazować to na przykładzie – możemy wykonać dane zdjęcie obiektywem o ogniskowej 50 mm. Jeśli jednak zwiększymy ogniskową do 100 mm i wykonamy cztery zdjęcia składowe – po sklejeniu ich w całość otrzymamy zdjęcie o czterokrotnie większej rozdzielczości a przedstawiające dokładnie taki sam kadr.

Kiedyś aby uzyskać zdjęcie o wysokiej rozdzielczości stosowano wielkoformatowe aparaty. Dziś takie aparaty nawet w wersji cyfrowej oczywiście są w użyciu, jednak można uzyskać podobny efekt właśnie sklejając dużą ilość kadrów Oczywiście taka technika ma sporo wad względem wielkoformatowych aparatów – jest czasochłonna, wymaga precyzji, głowicy panoramicznej, oprogramowania, w trakcie robienia kilkudziesięciu ujęć cos może pojawić się w kadrze lub mogą zmienić się warunki oświetleniowe itp. Itd. Jednak jest to najtańszy i najprostszy sposób na wykonanie wielkiego pliku wyjściowego.

Szerokie – pozwalające na przedstawienie kadrów o dużej rozciągłości pionowej lub poziomej )
gdzie uzyskamy panoramę o jednym wymiarze dużo większym niż drugi. Jest to najczęstszy sposób sklejania zdjęć, ponieważ ostateczny obraz jest bardzo efektowny. Panoramy sa bardzo często stosowane nie tylko w fotografii ale również w telewizji i w kinie. Waśnie w taki sposób patrzymy na krajobrazy i inne dalekie widoki. Koncentrujemy wzrok w jednym punkcie a potem przesuwamy go wzdłuż horyzontu. Panorama tak samo daje możliwość szerokiego spojrzenia i omiecenia kadru wzrokiem. Szerokość zdjęcia nie jest ograniczona – jesteśmy w stanie uzyskać nawet pełne 360^o

Jak sie do tego zabrać ? jak stworzyć panoramę ? jakie problemy natrafimy ?

Największym wrogiem fotografii panoramicznej jest automatyka. Cos co niejednokrotnie ułatwia fotografowanie podczas tworzenia zdjęć panoramicznych tylko przeszkadza w osiągnięciu dobrego efektu. Autofocus, Auto WB, Auto ISO, automatyczne ustawienie ekspozycji -

wszystkie te rzeczy maja spore szanse skutecznie zepsuć nasza panoramę :)

Tworząc fotografię panoramiczną będziemy musieli wykonać kilka / kilkanaście zdjęć składowych. Każde z nich musi być naświetlone w taki sam sposób,

ostrość musi być ustawiona w takiej samej odległości od aparatu a balans bieli w każdym zdjęciu musi być ustawiony na taki sam.

W przeciwnym wypadku będziemy musieli w jedna panoramę posklejać kilkanaście zdjęć które będą znacząco od siebie odbiegały kolorem (wb)

ostrością (AF) ekspozycją (A, S, P)
Podstawowa rzecz od której należy zacząć to wyłączenie wszelkiej automatyki w aparacie.

Błąd paralaksy statyw i głowica do panoram

Kolejnym problemem na który możemy natrafić choć wcale nie musimy ( zależy co będziemy fotografować) jest tak zwany błąd paralaksy. Polega on na tym, że podczas wykonywania zdjęć składowych i obracania aparatu dookoła pionowej osi przedmioty które są blisko obiektywu przesuwają się pozornie o większą odległość niż te które są daleko od obiektywu

Podobna sytuacja zachodzi gdy wyglądamy za okno pędzącego samochodu. drzewa i latarnie stojące przy drodze przesuwają sie bardzo szybko względem tych które stoją gdzieś na horyzoncie daleko od drogi.

W przypadku zdjęć panoramicznych problem jest o tyle istotny, ze nie będziemy mieli możliwości sklejenia zdjęć składowych wykonanych w ten sposób. Problem można obejść w dwojaki sposób. Pierwszy to wykonywanie tylko takich panoram w których wszystkie fotografowane elementy sa bardzo daleko od obiektywu - a wiec musimy zrezygnować z kadrów gdzie mamy do czynienia z obiektami na pierwszym planie a jeśli decydujemy się na sztafaż musi on znajdować się tylko na jednym zdjęciu składowym

Drugi to zastosowanie odpowiedniej głowicy do panoram takiej za pomocą której będziemy dokonywać obrotu nie względem osi przechodzącej przez gwint w korpusie aparatu ale względem osi przechodzącej przez źrenicę wejściowa obiektywu. Taki obrót całkowicie wyeliminuje błąd paralaksy

głowica do panoram firmy qtvrheads.pl

Chcąc mieć pewność że praca w terenie zaowocuje uzyskaniem odpowiedniej panoramy a wykonane zdjęcia składowe nie będą wymagały poprawki warto zaopatrzyć się w statyw oraz specjalną głowice do panoram ( ang: QTVR head )

Statyw pozwoli nam na uzyskanie długich czasów a więc przymknięcie przysłony tak aby głębia ostrości była duża. Korzystając ze statywu możemy używać najniższych dostępnych ISO a więc uzyskać najmniejsze szumy i najlepsza jakość obrazu dobór statywu zależy od naszych preferencji – wiadomo, że im cięższy statyw tym stabilniejszy ale i trudniejszy do noszenia. Jeśli mamy być mobilni należy wybrać kompromis pomiędzy wagą a stabilnością. Godne uwagi sa statywy z włókna węglowego, które przy dużej stabilności są bardzo lekkie i wytrzymale. Podstawową wada takich statywów niestety jest bardzo wygórowana cena. Jeśli kupujemy statyw który będziemy chcieli również wykorzystywać do tworzenia panoram a preferujemy głowice kulowe warto pamiętać aby głowica statywowa miała dwa niezależne pokrętła – jedno do blokowania aparatu a drugie do blokowania obrotu dookoła pionowej osi

Z kolei głowica do panoram powoduje, ze mamy pewność iż w procesie obróbki i sklejania składowych zdjęć poszczególne fotografie będą do siebie pasowały jak ulał. Producenci wszystkich aparatów mocowanie do statywu umieszczają w korpusie aparatu. Jesteśmy przyzwyczajeni do takiego rozwiązania i jest ono bardzo wygodne. Problem polega niestety na tym, ze jeśli chcemy wykonać zdjęcia panoramiczne – aparat do statywu musimy przymocować w zupełnie innym miejscu. Miejsce mocowania aparatu a zarazem miejsce przez które przechodzi oś obrotu aparatu musimy przesunąć względem tego co przewidział producent aparatu. Właśnie panoramiczne głowice powodują iż pionowa oś obrotu przecina os optyczną obiektywu a pozioma oś obrotu krzyżuje się z osią pionową w źrenicy wejściowej.
Tu podobnie jak w przypadku statywów należy zdecydować się na kompromis pomiędzy wagą a stabilnością. Z jednej strony na rynku mamy drogie i ciężkie ale bardzo precyzyjne i stabilne głowice. Z drugiej głowice na tyle stabilne i lekkie, że z powodzeniem możemy zabrać je w każdą podróż – podobnie jak w przypadku statywu pytanie czy będziemy ten sprzęt tylko wyjmować z samochodu aby zrobić panoramę czy planujemy wszystko nosić w plecaku.

Ostatnim krokiem w tworzeniu panoramy będzie ustalenie ekspozycji. tak aby najjaśniejsze miejsca i najciemniejsze miejsca naświetlone były w optymalny sposób. Jeśli naświetlimy wszystkie zdjęcia tak aby najjaśniejszy fragment panoramy był naświetlony prawidłowo - cala reszta będzie za ciemna. Jeśli naświetlimy tak aby najciemniejsze partie miały prawidłową ekspozycje - najjaśniejsze będą „przepalone”. Musimy wiec sami tak dobrać parametry aby ekspozycja była optymalna.

Wtedy najjaśniejsze partie będą delikatnie prześwietlone a najciemniejsze delikatnie niedoświetlone. Wszystko będziemy w stanie uratować podczas wywoływania pliku RAW. Gdy rozpiętość tonalna jest bardzo duża - zawsze możemy pokusić sie o wykorzystanie techniki HDR.

Po spełnieniu powyższych wymagań wykonujemy serie zdjęć tak aby miedzy kolejnymi fotografiami była zakładka pozwalająca na późniejsze sklejenie wszystkich zdjęć w jedno.

Ostatnią rzeczą o której powinniśmy pamiętać wykonując panoramy to ustawienie aparatu w pionie w tak zwanym portretowym ułożeniu aparatu - i tak po sklejeniu zdjęć składowych w jedna fotografie szerokość zdjęcia znacząco sie zwiększy wiec warto tworząc zdjęcia składowe "złapać" trochę więcej nieba i ziemi. Zawsze Bedzie można to przykadrować na etapie sklejania panoram

Zatem po kolei:

- Balans bieli , ostrość i ekspozycje musimy ustawić w trybie manualnym samemu i stosować te same ustawienia we wszystkich zdjęciach składowych.

- Jeśli kadr tego wymaga a to niestety zdarza się często - aparat musimy umieścić na specjalnej głowicy do panoram

- decydujemy się na takie ustawienie czasu i przysłony tak aby w najbardziej optymalny sposób naświetlić cala panoramę. Gdy fotografowana scena tego wymaga możemy zastosować technikę HDR

- wykonujemy serię zdjęć trzymając aparat pionowo ( w trybie portretowym) przesuwając się w jedną stronę ( tu zalecane jest fotografowanie od lewej do prawej – ponieważ większość programów sklejających panoramy właśnie w taki sposób układa zdjęcia po wczytaniu)
Musimy również pamiętać o dostatecznej zakładce tak aby program mógł odnaleźć dostateczna ilość odpowiadających sobie zdjęć na każdym nakładającym się ujęciu. W miarę bezpieczne jest przyjecie zakładki 40 % choć w praktyce zależy ona od fotografowanego kadru. Nie ma sensu stosowanie stałych skoków podczas wykonywania tego typu zdjęć a najlepszym sposobem jest obserwowanie tego co widać na matówce – w ten sposób będziemy mieli pewność że tak wykonamy zdjęcia składowe aby udało się skleić panoramę

Prace studyjne są juz najłatwiejszym i ostatnim etapem. Jeśli wykonywaliśmy RAWy - co jest najrozsądniejszym rozwiązaniem - otwieramy wszystkie zdjęcia składowe i hurtowo wywołujemy je w taki sam sposób. Wywołane zdjęcia zapisujemy na dysku i otwieramy za pomocą aplikacji umożliwiającej sklejenie panoram a po sklejeniu ich przez program zapisujemy na dysku jako finalny plik z wybranym przez nas rozszerzeniem i stopniem kompresji.

Wybrani producenci głowic panoramicznych :

QTVRheads : http://www.qtvrheads.pl
Manfrotto : http://www.manfrotto.com

Nodal Ninja : http://www.nodalninja.com

Gitzo : http://www.gitzo.com

Kaidan : http://www.kaidan.com

Novoflex : http://www.novoflex.com

Wybrane aplikacje do składania zdjęć panoramicznych:

PTGui : http://www.ptgui.com

Hugin : http://hugin.sourceforge.net/

Krpano : http://krpano.com/

Autopano : http://www.kolor.com/

Panavue : http://www.panavue.com/

Kotik Nowozelandzki

2011-08-31T00:38:00.002Z

Żyjący u wybrzeży Australii i Nowej Zelandii Kotik Nowozelandzki jest przedstawicielem rodziny uchatkowatych. Charakterystyczną cechą sa małe małżowiny uszne oraz długie wąsy czuciowe Kotiki nowozelandzkie dobrze pływają i nurkują; pod wodą polują na ryby i inne zwierzęta morskie. Samce są terytorialne i bronią swojego terytorium przed innymi samcami. Samice, w liczbie kilkunastu, skupiają się wokół samca, tworząc haremy.

Maskonur (Fratercula arctica)

2011-08-22T20:58:00.004Z

Maskonur (Fratercula arctica) – gatunek średniego ptaka wodnego z rodziny alk

Maskonury nazywane są "pingwinami półkuli północnej", po polsku zaś bywały określane mianem "papugodziobów" dlaczego - chyba nie trudno się zorientować :)

Maskonur - uważany jest przez ludy północne za pośmiertną postać marynarzy i rybaków, którzy zginęli na morzach

EUROPEAN WILDLIFE PHOTOGRAPHER OF THE YEAR 2011

2011-07-26T10:07:00.000Z

Znamy juz wyniki corocznego konkursu GDT. Miło mi poinformować, że w tym roku jedno z moich zdjęć zostało docenione i trafiło do finału ( Zdjęcie górskiej papugi Kea )

Z kolei do końca września można ogladać wystawę European Wildlife Photographer Of The Year 2009 w Bonn. Tam równiez wśród nagrodzonych prac znajduje się fotografia mojego autorstwa.

53179 Bonn, Konstantinstr. 11.- godziny otwarcia Poniedziałek - Piątek / 9-16

Przy okazji wręczenia nagród w tegorocznej edycji konkursu jak co roku odbedzie się w Lunen wielki festiwal fotografii przyrodniczej. Miedzy innymi o swoich przygodach bedą opowiadały takie sławy jak Alexander Mustard, Sergey Gorshkov, David Maitland.

Mam nadzieję że obfita relacja z imprezy pojawi się na tym blogu

Paul Nicklen w TED

2011-06-19T15:57:00.003Z

W fotografii przyrodniczej - zwłaszcza dotyczącej regionów polarnych mam kilu "fotografów idoli "Jednym z nich jest Paul Nicklen, któremu jestem bardzo wdzięczny za przekazaną mi wiedzę i rady dotyczące fotografii podczas mojego pobytu na Svalbardzie

Jest to jeden z lepszych fotografów przyrodniczych. Wielokrotny laureat Wildlife Photographer of the Year oraz World Press Photo. Jego pokazy zwasze wciskają w foel Niesamowite ujęcia głównie morskich ssaków, niesamowite historie opowiadane przez Paula przekazane z życiem i poczuciem humori. Jego pokazy zazwyczaj kończą się owacjami na stojąco :)

Warto wybrać angielskie podpisy i włączyć tryb Fullscreen Gdyby ktos miał ochotę dorobić polskie napisy - było by fajnie ;)

Przy okazji warto wspomniec o wspaniałym albumie pod tytułem Polar Obsession czyli drugiej z kolei książce Paula ukazującej piękno innego swiata jakim jest arktyka i antarktyka.

240 stronicowy album ( coffe table book ) 160 najlpepszych i nagradzanych fotografii autora wśród których widzimy jak lampart morski rozszarpuje pingwina w mgnieniu oka, lub próbuje nakarmić Paula upolowanym pingwinem, spektakularne ujęcia spod wody, z powietrza i z lądu pokazujące najlepiej jak się da czym są regiony polarne, jak wyglada tam życie poniżej - film w którym fotograf opisuje przygody związane z przygotowywaniem albumu

Ja swój album kupiłem przez amazon.com - i chyba jest to najlepszy sposób na otrzymanie tej książki

Olympus PEN DRIVE...

2011-05-29T22:50:00.001Z

Grand Press Photo 2011 - nominacje do Grand Press Photo

2011-05-28T16:28:00.000Z

fot. Marcin Dobas / Polska Agencja Fotografów Forum Nominacja GPP 2011 w kategorii przyroda - zdjęcie pojedyncze Olympus E-3 + ZD 50-200

12 maja w Warszawskiej Kinotece odbyła się gala, na której zostały ogłoszeni zwycięzcy i wręczone nagrody Fotoreporterzy zgłosili 4,6 tys. zdjęć, z których do finału zakwalifikowano 50 zdjęć pojedynczych i 16 fotoreportaży. Podobnie jak w zeszłym roku wśród nominacji do Grand Press Photo znalazło się moje zdjęcie.

Wystawę pokonkursową można oglądać w warszawskiej Kinotece...

Grand Press Photo 2011 - rozstrzygnięcie 12 maja

2011-05-05T12:24:00.001Z

Do tegorocznego konkursu Grand Press Photo organizowanego przez miesięcznik „Press” zgłoszono 4,6 tys. fotografii w pięciu kategoriach:

Wydarzenia
Życie codzienne
Ludzie
Sport
Przyroda.

W miniony weekend obradowało jury preselekcyjne w składzie: Marek Kowalczyk („Newsweek Polska”), Chris Niedenthal, Andrej Reiser (Czech Press Photo) i Piotr Wójcik („Gazeta Wyborcza”). Wybierając zdjęcia do puli finałowej

Rozstrzygnięcie konkursu połączone jest z wernisażem wystawy w Kinotece w Pałacu Kultury i Nauki ..

Altocumulus lenticularis

2011-04-30T22:25:00.003Z

Charakterystyczne soczewkowate chmury ze względu na swój kształt często bywają interpretowane jako UFO.

Prezentowana tutaj fotografia jest panoramą sklejoną z czterech pionowych kadrów. Dzięki temu rozdzielczość tego pliku około 3 krotnie przewyższa maksymalną rozdzielczość aparatu którym zdjęcie zostało wykonane..

Dusky Dolphin / Delfin ciemny.

2011-04-15T00:30:00.002Z

W odwiedzinach u delfinów. Kaikoura ( Południowy Pacyfik ). Delfiny Dusky (Ciemne) są bardzo ciekawskimi ssakami - podczas nurkowania w Oceanie można bez trudu przywołać je wydając dźwięk pod wodą, lub wykonując gwałtowny ruch. Delfiny podpływają zaciekawione patrząc kto pojawił się w wodzie.

Pływanie z tymi ssakami to niesamowite przeżycie. Delfiny potrafią przypłynąć na odległość kilkunastu centymetrów aby przyjrzeć się kto do nich zawitał. Potem albo bardzo szybko odpływają, albo zachęcają do zabawy opływając dynamicznie nurka dookoła...

Jak skutecznie zepsuć zdjęcie :)

2011-04-07T23:37:00.003Z

Oto przykład - jak w prosty sposób zepsuć fotografię...
Często wykonując jakieś zdjęcie - jesteśmy tak zaaferowani głównym motywem przewodnim, ze w zasadzie nie odrywamy od niego wzroku zerkając na matówkę. I to jest niestety nasz błąd...
Zamiast omieść wzrokiem cały fotografowany kadr i popatrzeć w każde miejsce na matówce koncentrujemy się na jednym punkcie..

Gdy wygramoliłem się na szczyt w alpach Południowych - znalazłem parkę papug Kea, ustawiłem bezprzewodową lampę błyskową, zbliżyłem się do ptaka to koncentrując się wreszcie na zdjęciu zacząłem fotografować. No właśnie - koncentrując ?? Nic bardziej mylnego :)

Efekt... Gdy wywołujemy zdjęcia, czy przeglądamy je w programie - nagle okazuje się że gdzieś coś "wlazło w kadr" Na poniższym przykładzie widać doskonale efekty takiego niedopatrzenia...

Cały prawy dolny róg zajmuje moja noga... Dlaczego ? Bo po prostu jej nie zauważyłem wykonując zdjęcie...

Tu pojawia się problem co z takim zdjęciem zrobić. Można retuszować - ale zwłaszcza w fotografii przyrodniczej - taki zabieg uważany jest za nieetyczny. Ja poratowałem się wykadrowaniem papug i wywaleniem buta...

Ale nie tak miało być. Miało być szeroko, miało być widać przestrzeń, miało być widać naturalne środowisko tych ptaków jakim są szczyty Alp. Została jedynie papuga na kupie kamieni...

Nowa Zelandia w Krakowie

2011-03-12T22:52:00.003Z

Przy okazji Festiwalu Podróżniczego 3 Żywioły w NOWOHUCKIM CENTRUM KULTURY
Zapraszam na wystawę zdjęć "Koniec Świata w Obiektywie " w której dane mi było zostać współuczestnikiem.
Można ją ogladać w dniach 10 - 31 marca w Krakowie

Wystawa prezentuje prace kilku autorów zafascynowanych niepowtarzalną urodą Nowej Zelandii. prezentowane prace, poza popularyzacją tego zakątka Świata , mają również zadanie edukacyjne. W epoce fotografii cyfrowej wielu podróżujących zapomina, że inwestycja w markowy sprzęt nie wystarczy, aby zrobić dobre zdjęcia w podróży. Często brakuje im przygotowania z zakresu elementarnej wiedzy fotograficznej, a bez tego nie da się robić dobrych fotografii.

Przeciwieństwem tego dość ponurego, a rozpowszechnionego stanu rzeczy są prace prezentowane na wystawie. Amatorskie, ale wykonane w oparciu o wiedzę i z pełnym zaangażowaniem autorów mogą być teraz prezentowane jako wzór do naśladowania dla wszystkich fotoamatorów. Miejsca tak odległe jak Nowa Zelandia odwiedza się zwykle tylko raz w życiu. tym bardziej Szkoda zmarnować szansę na piękne fotografie.

Zapraszamy do Krakowa na wystawę Koniec Świata w obiektywie. Inauguracja odbyła się w Warszawie w Galerii Azjatyckiej 9 stycznia a wystawa trwała do 15 stycznia. Teraz zabieramy ją na specjalne zaproszenie Nowohuckiego Centrum Kultury do Krakowa. Wystawa zainauguruje w Krakowie już 10 marca podczas festiwalu podróżników "3 Żywioły" a prace będą prezentowane do 31 marca 2011.

Nowa Zelandia - po drugiej stronie świata:

2011-03-09T10:10:00.001Z

Gazeta do pobrania stąd

Numer otwiera reportaż Zygmunta Korytkowskiego z Afganistanu. Odwiedził nieomal nieznany współczesnym podróżnikom Korytarz Wachański. Birma zafascynowała Olę i Włodka Serwińskich. Marek Waśkiel podróżował przez zaskakującą Albanię. Pocztówkę z USA przysłał do redakcji Darek Raczko.

Natomiast Marcin Dobas poddał się urokowi przyrody Nowej Zelandii.

zapraszam do lektury

Lampa błyskowa UFL-2 - do zestawu fotografii podwodnej

2011-03-07T01:52:00.008Z

Bardzo ważnym elementem fotografii podwodnej są lampy błyskowe. W zestawach stosuje się jedną, dwie, trzy lub cztery lampy błyskowe umieszczone na specjalnych ramionach pozwalających na odsunięcie ich od obiektywu i ustawienie w dowolnej pozycji. Lamp używamy z kilku powodów. Po pierwsze - co jest oczywiste mamy więcej światła w miejscu gdzie i tak go brakuje co pozwala na zastosowanie krótszych czasów czy imitowanie oświetlenia słonecznego. Po drugie światło którego używamy jest światłem o znanej temperaturze barwowej. Znika jeden z problemów związanych z fotografowaniem pod wodą czyli problem balansu bieli. Temperatura barwowa światła zmienia się wraz z głębokością, a więc cały czas musimy korygować ustawienia aparatu ( uzyskanie odpowiedniego ustawienia RAWów w "postprocessingu" jest trudne i czasochłonne ) Kiedy stosujemy oświetlenie błyskowe - bez względu na głębokość dysponujemy cały czas światłem o takich samych parametrach.

Lampa UFL-2 zdaje się być wynikiem współpracy dwóch firm. Producenta podwodnych lamp błyskowych - Sea & Sea, oraz Olympusa. Obudowa wykonana jest przez Sea & Sea - i wyposażona w standardowe mocowanie typu YS oraz odporna na zanurzenie do głębokości 60 metrów, zaś środek to nic innego jak lampa FL-36 R

Podobnie jak lampy RC ( FL36R lub FL50R ) pozwalają na komunikowanie się aparatu z lampą za pośrednictwem serii krótkich przedbłysków. Jest to bardzo dużym plusem tej lampy - wszystkie aparaty obsługujące bezprzewodową komunikację z lampą - można połączyć z fleszem za pomocą kabla światłowodowego, którym przekazywane sa przedbłyski - sterujące błyskiem.

Oprócz wyzwalania światłowodowego - lampa na swoim prawym boku posiada gniazdo umożliwiające podłączenie zwykłego przewodu.

Tylna ścianka lampy wyposażona jest w wyświetlacz, cztery przyciski, pokrętło, guzik TEST diodę AUTO CHECK i oczywiście pojemnik na baterie.

Pojemnik na baterie zamykany jest zakręcanym dekielkiem z pojedynczym oringiem. Minusem lampy - jest fakt, że zasilana jest tylko dwoma paluszkami. Gdyby zastosować 4 jak w przypadku analogicznych lamp - na przykład INON czas ładowania miedzy błyskami mógłby być dużo krótszy. Ten w przypadku UFL-2 nie jest powalający bo to około 6 sekund. Fakt, Obsługa flasha jest w pełni analogiczna do obsługi lampy FL-36

Na tylnej ściance znajdują się 4 przyciski na tyle duze, ze można je spokojnie naciskać nawet w rękawicy suchego skafandra.

LIGHT - czyli podświetlenie wyświetlacza
ZOOM - bardzo ciekawa funkcja dość rzadko spotykana w podwodnych lampach. Kąt rozsyłu światła zależy od ogniskowej obiektywu którą stosujemy. W przypadku większości lamp reklamuje się duży kąt rozsyłu światła co jest przydatne w fotografii z szerokokątnymi obiektywami jednak kate ten jest stały. Funkcja zoom jest o tyle cenna, że umożliwia nam na bardziej efektywne wykorzystanie błysku. Po co oświetlać wielką powierzchnię, skoro fotografujemy tylko mały kawałek tej powierzchni ? Dzięki zastosowaniu zoom'a - możemy uzyskać liczbę przewodnią 36 !!
MODE - pozwalający na dostęp do menu lampy
POWER - przycisk włączania i wyłączania lampy.

Kolejną ciekawa funkcją jest funkcja FP - czyli możliwość współpracy lampy z aparatem na czasach dużo krótszych niż standardowe czasy synchronizacji. Dzięki funkcji FP czasy synchronizacji mogą dojść do 1/8000 s w przypadku współpracy z lustrzankami E3 / E5 /E30. Lampa zamiast jednego błysku - emituje serię krótkich błysków. Można to wykorzystać podczas zdjęć makro, gdzie krótki czas ekspozycji - eliminuje światło wypełniające i pozwala na uzyskanie czarnego tła w przypadku fotografii makro.

Dane Techniczne

Liczba Przewodnia	Automatyczna zmiana 36: przy ogniskowej 42 (85 mm dla fimu małobrazowego) 20: przy ogniskowej 12 mm (24 mm dla fimu małobrazowego) (Na lądzie, przy pełnej mocy błysku)
kąt rozsyłu światła	Automatyczna zmiana przy 12 mm: góra / dół 61°, lew / prawo 78° przy 42 mm: góra / dół 21°, lew / prawo 28°
Ilość błysku	AA baterie alkaliczne około 100 błysków AA NiMH (2400 mAh): około 200 błysków
Czas ładowania ( pełna moc )	AA baterie alkaliczne około 8 sekund AA NiMH (2400 mAh): około 6,5 sekundy
Tryby	TTL AUTO, AUTO, MANUAL, FP TTL AUTO, FP MANUAL, RC, SL AUTO, SL MANUAL
Temperatura barwowa	5400 K
Wodoodporność	60 m
Wymiary	120 mm (szerokość) × 152 mm (wysokość) × 135 mm (głębokość)
Waga	425 g bez baterii

Kolosalnym plusem lampy UFL-2 jest fakt, że spokojnie mozna korzystać z niego na powierzchni. Większość lamp podwodnych ogranicza się tylko do działania pod wodą. UFL-2 spokojnie mozna wykorzystywać w ten sam sposób jak lampę FL-36 R

Błazenki / Amfipriony

2011-02-25T11:02:00.004Z

Błazenek - Morze Andamańskie u wybrzeży Tajlandii

Błazenki lub Amfipriony - to rybki znane z kreskówki "Gdzie jest Nemo" mają jasnopomarańczowe ciało z trzema białymi pasami, z których środkowy ma trójkątny kształt. Te białe pasy mają delikatne czarne obrzeżenie; podobne ale szersze obrzeżenie na płetwach. Maksymalna długość ok. 9-11 cm (samiec jest mniejszy od samicy).

Amfipriony są znane z tego, że żyją w symbiozie z ukwiałami. Ukwiały, które są groźne dla praktycznie wszystkich innych ryb (jego czułki zaopatrzone są w parzydełka, które przy dotknięciu wypuszczają setki mikroskopijnych harpuników z jadem porażającym ofiarę), nie czynią krzywdy błazenkom. Rybki te bezkarnie pływają wśród czułków ukwiała a nawet wpływają (w razie dużego zagrożenia) do jego jamy chłonąco-trawiącej. Do końca na pewno nie wiadomo, dlaczego tak się dzieje, ale najpopularniejsza teoria mówi, że ciało błazenka jest pokryte specjalnym śluzem, który naśladuje składem wydzielinę ukwiała (każdy ukwiał wytwarza specyficzną dla siebie substancję, którą pokryte są jego czułki - po to, aby nie atakowały się nawzajem). Ryba nie od razu jest odporna na ataki ukwiała, najpierw musi wytworzyć śluz identyczny ze śluzem danego osobnika. Nie jest też odporna na porażenie przez inny ukwiał nawet z tego samego gatunku, więc całe swe życie spędza z jednym gospodarzem, rzadko oddalając się od niego na odległość metra. Jeśli rozdzieli się rybę i ukwiał, to po jakimś czasie błazenek przestaje być odporny na jad i musi od początku nabyć tę zdolność.

źródło Wikipedia.pl

Ciekawym jest fakt, że w przypadku błazenków żyjące w grupach. Najwazniejsza w stadzie zawsze jest samica, wszystkie inne ryby to samce. Kiedy samica umrze, lub zostanie pożarta obowiązki po niej przejmuje dotychczasowy partner liderki, który ZMIENIA PŁEĆ. Samiec, który do tej pory był partnerem samicy, sam staje się samicą a inny samiec staje się jego partnerem).

FotoPorady w styczniowym FotoGea

2011-02-25T01:05:00.003Z

Gazeta do pobrania stąd

Wiodącym tematami są znane z gorących fiest Meksyk i Argentyna – opowiada Marek Waśkiel – red. naczelny FotoGeA.com – ciekawe teksty i dobre zdjęcia to nasz atut.

W styczniowym numerze Marcin Dobas – podróżnik i fotografik przygotował praktyczny poradnik o szarych filtrach połówkowych. Dla miłośników fotografii krajobrazowej lektura obowiązkowa!

Wernisaż wystawy "Koniec Świata w obiektywie" w Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie

2011-02-02T12:17:00.004Z

Następna wystawa już w marcu w Krakowie

a papuga nie jest wklejana ;)

Zapraszam na wystawę:

2011-01-04T23:43:00.006Z

25 wielkich powiększeń, z czego część powstała podczas wyprawy fotograficznej Kiwi Photo Expedition

KONIEC ŚWIATA W OBIEKTYWIE
GALERIA AZATYCKA, Freta 5 , Warszawa

Od 9 stycznia do 16 stycznia 2011 - Warszawa

Wystawa prezentuje prace kilku autorów nie związanych zawodowo z fotografią, a zafascynowanych niepowtarzalną urodą Nowej Zelandii. Niespotykana nigdzie indziej rozmaitość krajobrazu, bogactwo nieskażonej przyrody i wyjątkowe światło składają się na urok tego kraju "na końcu świata". Wystawa jednak, poza popularyzacją Nowej Zelandii i czysto estetycznymi zaletami pokazywanych zdjęć, ma też zadanie edukacyjne. W epoce fotografii cyfrowej wielu podróżujących zapomina, że inwestycja w markowy sprzęt nie wystarczy, aby zrobić dobre zdjęcia w podróży. Często brakuje im przygotowania z zakresu elementarnej wiedzy fotograficznej, a bez tego nie da się robić dobrych fotografii. Przeciwieństwem tego dość ponurego, a rozpowszechnionego stanu rzeczy są prace prezentowane na wystawie. Amatorskie, ale wykonane w oparciu o solidną wiedzę i z pełnym zaangażowaniem autorów mogą być teraz prezentowane jako wzór do naśladowania dla wszystkich fotoamatorów. Miejsca tak odległe jak - z naszej perspektywy - Nowa Zelandia odwiedza się zwykle tylko raz w życiu. Szkoda wtedy marnować szansę na piękne fotografie.
Pomysłodawcą i organizatorem wystawy jest Rafał Żurmanowicz, twórca serwisu NaszaNowaZelandia.pl, przy współpracy Ambasady Nowej Zelandii w Polsce oraz Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie.

Wyświetl większą mapę

Organizator:

NASZA NOWA ZELANDIA

Współorganizatorzy:
AMBASADA NOWEJ ZELANDII W POLSCE
MUZEUM AZJI I PACYFIKU

Lake Pukaki

2010-12-25T21:00:00.005Z

Mlecznolazurowy kolor wody pochodzi od tzw. mączki lodowcowej, czyli drobinek skały ścieranej na.... mączkę chmura dodaje dramatyzmu - żeby było śmieszniej padał śnieg

Sawcut Gorge

Cięty Piłą wąwóz - tak określany jest wąwóz wysoki na 50 metrów długi około 70 metrów i szeroki zaledwie na 3 metry - W najcieńszym miejscu wąwóz osiąga nie cały metr...

Pingwin żółtooki

2010-12-11T22:01:00.002Z

YEP czyli Yellow Eyed Penguin - pingwin żółtooki gatunek dużego ptaka z rodziny pingwinów (Spheniscidae), występującego w Nowej Zelandii. Dawniej mylony z pingwinkiem małym. Jest jedynym przedstawicielem monotypowego rodzaju

Pingwin żółtooki to endemit i oczywiście zagrożony wyginięciem.

Według klasyfikacji IUCN przyznano mu kategorię EN czyli Endangered...

Populację szacuje się na około 4000 osobników

Jak to z zagrożonymi gatunkami, z reszta nie tylko z zagrożonymi... - fotografując trzeba zachowywać przede wszystkim rozsądek i odległość. Niesamowite jest to, ze gdy człowiek siedzi spokojnie z aparatem niejednokrotnie zwierz - ciekawski i nie czujący zagrożenia - podejdzie na odległość wyciągnięcia ręki... Tak też było w tym przypadku - często pingwiny leniwie dreptały w moim kierunku ku mojej wielkiej uciesze i z korzyścią dla zdjęć

Górska Papuga - Kea

2010-12-06T19:05:00.018Z

Kea gatunek papugi będący endemitem Nowej Zelandii.
Papuga ta zawdzięcza swoją nazwę wrzaskliwemu nawoływaniu, jakie wydaje z siebie w sytuacji zagrożenia.

Żyje w regionach górskich - dosyć powszechnie spotykana w Alpach Południowych
Posiada brązowawe, mieniące się upierzenie, z czerwonawym, niebieskim i zielonym połyskiem na skrzydłach i ogonie. Kea zawsze budziła zainteresowanie, ponieważ jadłospis, złożony głównie z jagód i orzechów, poszerza chętnie o padlinę.

Często nazywana była mordercą owiec bo spotykano ją licznie na martwych owcach. Kiedy o ptaku tym zaczęto mówić, że atakuje i uśmierca owce, władze państwa wyznaczyły nagrodę za każdy przyniesiony dziób. Chociaż agresywne zachowanie kei wobec owiec nie zostało nigdy udowodnione, w latach 1943-1945 uśmiercono około 7000 ptaków.

Owczy pęd...

2010-12-05T00:38:00.003Z

We wczesnych latach 80 tych na jednego mieszkańca Nowej Zelandi przypadalo 20 owiec. Dziś Prowadzące obliczenia stowarzyszenie "Meat and Wool" ("Mięso i Wełna") podaje, że na jednego mieszkańca kraju przypada prawie 10 owiec. Na obu wyspach mieszka ponad 42 miliony owiec....

Champagne Pool

2010-12-02T23:42:00.008Z

Szampański basen ma średnicę 65m i głębokość aż 62 metrów (20 pięter) i leży w Wai-o-Tapu czyli geotermalnym regionie którego maoryska nazwa znaczy tyle co Święta Woda

Jeziorko to uformowało się 700 lat temu. Woda dostaje się do zbiornika przez wąski kanał w którym rozgrzana jest do 230 stopni Celsjusza. Im bliżej powierzchni tym temperatura niższa bo spada do około 74°C !

Charakterystyczne są bulgoczące bańki na powierzchni przypominające bąbelki z szampana. Odpowiedzialny jest za to uwalniający się dwutlenek węgla

Na kolorowej krawędzi zbiornika wytracają się m. in. złoto, srebro, oraz związki zawierające rtęć, siarkę, arszenik, tal czy antymon

2010-12-01T16:06:00.005Z

Panoramy Sudetów w albumie

Wydawnictwo Express Map - wydało album PANORAMY GÓR POLSKI.
Jest to praca zbiorowa, w której mi do sfotografowania przypadły Sudety. Większość panoram z tych gór opublikowanych w albumie jest mojego autorstwa...

Nowe Spojrzenie na Góry - Panoramy Gór Polski - Praca zbiorowa - część fotografii Marcin Dobas / dobas.art.pl

liczba stron: 304
format 16 x 24 cm

Nowe spojrzenie na góry. Pierwsza na rynku publikacja, w której wszystkie polskie pasma górskie – od Gór Izerskich aż po Bieszczady – zostały przedstawione na panoramicznych fotografiach. Panoramy szczegółowo opisano, a miejsca wykonania zdjęć zaznaczono na plastycznych modelach terenu. To nowatorski album, z którym można poznawać góry bez ruszania się z miejsca, planować wycieczki i wybierać widoki, które chciałoby się zobaczyć na własne oczy.

Kapadocja

2010-10-22T01:36:00.008Z

(Turcja) Wyrzucany przez wulkany popiół pokrył rejon Kapadocji i wytworzył tuf. Tuf jest skałą miękką i łatwo podlegającą erozji na skutek działania wiatrów i wód. Stąd bajkowy krajobraz tej krainy

fot. Marcin Dobas

LISTA SPRZĘTU FOTOGRAFICZNEGO

2010-10-21T01:40:00.001Z

LISTA SPRZĘTU FOTOGRAFICZNEGO (wyprawa fotograficzna Nowa Zelandia )

Często pada pytanie „Co bierzesz ze sprzętu fotograficznego”, dlatego tym razem postaram się na nie odpowiedzieć. Z reguły sprawdza się zasada im mniej tym lepiej. Nie ma po co targać dziesiątek kilogramów sprzętu gdy stajemy się mało mobilni a praca nie jest komfortowa. Wiadomo, że nny zestaw sprzętu zabierzemy na treking a inny na wyprawę 4x4.
W przypadku tej wyprawy fotograficznej jest ona na tyle zróżnicowana i przekrojowa, że niestety wymusza zabranie sprzętu z nastawieniem na różne fotografowanie – poczynając od krajobrazów, poprzez dziką przyrodę a na zdjęciach z powietrza i spod wody kończąc…

• OLYMPUS E-3 podstawowy korpus
• OLYMPUS PEN E-PL1 korpus do fotografii podwodnej
• OLYMPUS E-410 korpus do fotografii z powietrza i awaryjny
• Akumulatory do E-3 ( 6 szt ) i E410 (3 szt)
• Obiektyw Olympus Zuiko Digital 9-18 mm f/ 4-5.6
• Obiektyw Olympus Zuiko Digital 14-54 mm f/2.8-3.5
• Obiektyw Olympus Zuiko Digital 50-200 mm f/2.8-3.5
• Obiektyw Olympus Zuiko Digital 14-42 mm f/ 3.5-5.6
• Obiektyw Olympus M.ZUIKO Digital ED 9-18 mm f/4.0-5.6
• Obiektyw Olympus M.ZUIKO Digital ED 14-42 mm f/4.0-5.6
• Lampa błyskowa FL-36 R + stofen
• Filtry CTO + CTB
• Wyzwalacze radiowe do lampy błyskowej
• bezprzewodowy pilot radiowy Phottix
• Filtr Polaryzacyjny kołowy B+W
• Oprawa Cokin
• Filtry Hitech szare połówkowe 3 gradacje łagodne przejście
• Filtr ND400 HOYA
• Filtr UV Marumi waterproof – w celu ochrony soczewki
• Plecak fotograficzny Flipside 400 AW
• kabura na aparat Samsonite
• Karty CF – (40 GB)
• Karty SD – (16 GB)
• Karty XD – ( 5 GB )
• Szmatka do czyszczenia optyki z micro fibry + pałeczki do czyszczenia uszu
• Przetwornica samochodowa 12 V- 230 V
• Netbook Asus Eee PC
• Dysk zewnętrzny WD 500 GB
• Czytnik kart pamięci
• akumulatorki AA i AAA
• ładowarka do akumulatorków AA i AAA
• Statyw Manfrotto 055 + głowica kulowa
• Głowica do panoram sferycznych DOBAS-01
• Obudowa PT-EP01 do PENa
• Latawiec Flowform fotokite 180 do Kite Aerial Photography

Sprzętu jest niestety bardzo dużo ale jak pisałem wcześniej należy pamiętać że /;
1) Na szczęście nie trzeba będzie wszystkiego nosić na plecach
2) Planujemy wykonywać zdjęcia zarówno krajobrazowe, fotografować dzikie zwierzęta, wykonywać ujęcia znad ziemi i spod wody… Martwi konieczność zabrania 3 korpusów. Jeden główny i jeden zapasowy w zupełności by wystarczyły – niestety problemy są natury technicznej. Pen, którego można zamknąć w obudowie podwodnej – nie ma możliwości zdalnego wyzwalania więc nie można wykorzystać go w zdjęciach z powietrza. Wyzwalacz radiowy do aparatu – pasuje do E-410 ale nie chce współgrać z niewyjaśnionych przyczyn z E-3 itp. Itd..

Kiwi Photo Expedition

2010-10-16T01:39:00.003Z

Krajobrazy jak wszyscy wiedzą najpiękniejsze są w Nowej Zelandii - tam kręcono Władce Pierścieni , tam podobno powinni udać się wszyscy, którzy kochają dziką przyrodę i nie zdeptane przez człowieka miejsca. Łańcuchy ośnieżonych Alp Południowych, regiony geotermalne, lasy podzwrotnikowe, wielkie wydmy, niesamowite życie w morzu i na lądzie... Masa endemicznej flory i fauny

Jedne z najpiękniejszych miejsc nurkowych na Świecie, zróżnicowane krajobrazy - poczynając od plaż i wydm a kończąc na szpiczastych szczytach Alp

założenie wątku jest takie aby na bieżąco pokazywać zdjęcia.
Czy się uda ? ... zobaczymy ...

W najgorszym przypadku wątek przerodzi się w watek powyprawowy..

A jakieś konkrety ?

Startujemy za 7 dni spędzimy tam 5 tygodni zjeździmy tysiące kilometrów wykonamy duuużo zdjęć z ziemi z powietrza i spod wody...

Powinno być "na bogato" jeśli chodzi o fotograficzne żniwa :)

jak będzie - zobaczymy plan jest z grubsza taki jak kropki...

Pokaż KIWI PHOTO EXPEDITION na większej mapie

Lepszy aparat lepsze zdjęcia... ?

2010-10-02T20:58:00.005Z

Podobno 65 procent dobrego zdjęcia to talent umiejętności fotografa, 30 procent to ciekawy kadr a zaledwie 5 procent to sprzęt. Czy tak jest oraz jak to zmierzyć - nie wiem...

Aby robic ciekawsze i atrakcyjniejsze zdjecia przede wszystkim trzeba inwestowac w wiedze i umiejętności na drugim miejscu warto pomyslec o samym fotografowaniu zainwestowac w wyjazd lub plener fotograficzny.. na którym można w pełni poświęcić się robieniu zdjęć

Dopiero na szarym końcu jest sprzęt i ten ma najmniejszy wpływ na jakość naszych fotografii... Oczywiście ma, nie ma wątpliwości że sprzet ułatwia robienie zdjęć jednak pytanie na ile poprawia jakość samego zdjęcia....

Przy okazji ostatnich premier na Photokinie bardzo często wśród fotografujących obserwować można pewnego rodzaju pęd i pogoń za coraz to nowszymi korpusami . Bo mniej szumią bo wyższe użyteczne ISO bo matryca inna,m bo 8 klatek na sekundę, bo filmowanie HD itp itd.... Z resztą nawet przeglądając obecnie aukcje na portalach aukcyjnych czy to polskich czy zagranicznych

Widać "wysyp" używanych aparatów bo już przestały "robić zdjęcia" Tkwi w narodzie dziwne przekonanie że nowszy lepszy aparat to nowsze lepsze zdjęcia. Takie przeswiadczenie jest oczywiscie wygodne dla korporacji sprzedających aparaty fotograficzne, jednak rozczarowanie fotografa jest bolesne "zainwestowałem w nowy korpus alemoje zdjecia nie sa lepsze" moze pora kupic nowy obiektyw ?

I tak w kółko i kółko.. coraz więcej inwestycji coraz mniej postępów....

Po co zatem topić kasę w coś co przyniesie mało wymierny efekt ?

No właśnie nie wiem.. I nie potrafię tego zrozumieć

Po co ten wywód ? - a no po to, że chcę pokazać coś co zawsze powtarzał mój znajomy.. Więcej zyskasz jeśli zamiast nowego body wydasz te pieniądze na fotografowanie

Stąd właśnie pomysł na KIWI PHOTO EXPEDITION czyli wielką ucztę fotografii przyrodniczej na samym końcu Świata.... W moim odczuciu fotograficzna wyprawa w miejsce które jest rajem dla fotografia krajobrazowego i fotografa przyrodniczego jest dużo lepszą inwestycją niż przesiadka do innego systemu fotograficznego czy zamiana D200 na D700...

Raz, że poświęcając kilka tygodni na ciągłe robienie zdjęć automatycznie rozwijają się nasze umiejętności
dwa, że wracamy z FOTOGRAFIAMI !!! a tworzenie fotografii jest chyba podstawową rozrywką w tej dziedzinie sztuki :)

Zatem zamiast zmieniać system i wyprzedawać obiektywy inwestuję w plener i swoje umiejętności.... I jakoś jestem przekonany, że to słuszniejsza decyzja niż pogoń za idealną lustrzanką,,,

Ranek w Porcie

2010-09-28T23:34:00.011Z

Norwegia - port na wyspie Runde

KIWI PHOTO EXPEDITION 2010

2010-09-28T22:08:00.009Z

Trwają przygotowania - szczegóły wkrótce...

2010-09-28T00:00:00.006Z

Latający Rekin i ludzie z powietrza...

Tajemnicze zdjęcie latajacego rekina... Ale o co chodzi ?? Powyższe jak i poniższe zdjęcia to fotografie wykonane w Łebie z lotu ptaka. W zasadzie z lotu latawca. Ta dziedzina fotografii nosie nazwę KAP ( Kite Aerial Photography ) i jest jednym z najpopularnieszym sposobem "bezzałogowychlotów fotograficznych"

Latawiec wzbija się w powietrze, zaś kilkanaście metrów poniżej skrzydła podwieszony jest zestaw fotograficzny, w którym migawka wyzwlana jest z ziemii.

ustawienie aparatu mozna regulowac w dowolnym zakresie tak aby aparat " patrzył " w dół poziomo lub pod skosem. Efekty które mozna uzyskać są niesamowite. Widok na otaczający nas świat z tej niecodziennej perspektywy niejednokrotnie zachwyca i intryguje...

Niebawem w dziale PORADY pojawi sie dluzszy artykul na temat KAP

2010-09-16T00:06:00.004Z

Grand Press Photo w Poznaniu

Od 8 do 30 września w Galerii Malta w Poznaniu będzie można zwiedzać wystawę finałowych zdjęć Ogólnopolskiego Konkursu Fotografii Prasowej - Grand Press Photo 2010 w tym moje zdjęcie nominowane do GPP w kategorii Przyroda.

Konkurs Grand Press Photo jest organizowany od sześciu lat przez miesięcznik "Press". Przeznaczony jest dla zawodowych fotoreporterów pracujących w redakcjach prasowych, agencjach fotograficznych oraz freelancerów. Spośród innych konkursów fotograficznych wyróżnia się tym, że uczestniczący w nim fotoreporterzy poddają się ocenie fachowca o światowej sławie - przewodniczącym jury jest bowiem co roku któryś ze zwycięzców World Press Photo. W tym roku przewodniczącym jury był fotoreporter Reutersa Finbarr O'Reilly, zwycięzca World Press Photo 2006. Jego zdjęcia również można obejrzeć na wystawie.

Wystawa odwiedzi jeszcze m.in. Kraków, Częstochowę, Lublin, Katowice, Łódź.

Do tej pory zdjęcia oglądac można było w Warszawie, Gdańsku i Białymstoku...

2010-09-10T13:46:00.002Z

A o tym jak powstają tego typu filmy i jakim problemem jest praca z dzikimi zwierzakami można dowiedzieć się z tego filmu :)

Film pochodzi z planu zdjęciowego filmu reklamującego książkę Joela Sartore.

2010-09-09T13:35:00.002Z

Rare: Portraits of America's Endangered Species

Od jakiegos czasu dostepna jest najnowsza książka Joela Sartore "Rare: Portraits of America's Endangered Species" Portrety ginących gatunków zwierząt Ameryki Północnej...

Całość powstała jako wynik wieloletniego projektu "Earth's vanishing biodiversity" publikowanego na łamach National Geographic. Poniżej reklamówka nowo wydanego albumu. Krótki śmieszny i wzruszający filmik z ginącymi gatunkami w roli głównej...

polecam kliknąć guzik FULL SCREEN :)

2010-08-19T23:24:00.002Z

Galeria fotografii z Norwegii dostępna na stronie www

http://dobas.art.pl/norwegia/

2010-07-30T17:21:00.005Z

Langøya

Świeżo po powrocie z Norwegii jestem na etapie wybierania i wywoływania zdjęć. Oto kolejna fotografia

Langøya trzecia co do wielkości (za wyjątkiem Svalbardu) wyspa Norwegii będąca fragmentem archipelagu Vesterålen.

2010-07-25T23:56:00.005Z

Wywiad - LUSTRZANKA 1(9)/2010

W czasopiśmie Lustrzanka ukazał się wywiad, którego udzielałem po
nagrodzeniu mojej fotografii w konkursie
European Wildlife Photographer of the Year 2010
gorąco zachęcam do lektury - pismo do nabycia w Empikach

2010-07-25T23:36:00.005Z

ZDJĘCIE - Pamiątka która nie krzywdzi...

W kilku miastach Polski pojawiły się bilboardy z "moim" krokodylem promujące
kampanię WWF. Bardzo ciepło wspominam sesję fotograficzną krokodylicy.
Mimo iż było nerwowo i w każdej chwili zwierzak mógł "kłapnąć zębami"
w moją stronę był to bardzo wdzięczny model :)

Cała kampania oraz towarzyszący jej konkurs fotograficzny ma na celu uświadomienie
ludziom problemu związanego z handlem zagrożonymi zwierzętami i roślinami oraz
wyrobów pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego

Ponad 30 000 gatunków roślin i zwierząt jest zagrożonych wyginięciem z powodu
międzynarodowego handlu żywymi okazami i przedmiotami z nich wykonanymi.

Warto o tym pamiętać przywożąc pamiątkę z wakacji...

2010-07-20T23:18:00.008Z

Za oknem...

Piętnaście minut po pierwszej. Pierwszej w nocy oczywiście...
a za oknem taki widok...

Vesterålen - widok z okna

2010-07-16T07:17:00.005Z

Lody dla ochłody

W upalne Polskie dni dla ochłody kilka zdjęć z największego lodowca
kontynentalnej Europy czylki Jostedalbreen z Norwegii
Na fotografiach jęzor lodowca Nigardsbreen...

Niesamowita mozaika lodu, wody i skal....

Nie ukrywam, że jest tu przyjemny chłodek...

SUDETY - PRZEWODNIK ROWEROWY

2010-07-06T00:26:00.005Z

Właśnie ukazał się przewodnik rowerowy po Sudetach do którego wykonywałem fotografie oraz zdjęcie na okładkę. Zestaw wydany jest przez wydawnictwo ExpressMap z Warszawy...

2010-07-04T13:26:00.002Z

BBC WILDLIFE PHOTOGRAPHER OF THE YEAR 2010

Właśnie otrzymałem informację na temat mojego zgłoszenia do
BBC Widlife Photographer of the Year Competiton 2010

Najbardziej prestiżowego konkursu dzikiej przyrody na świecie
Jednego z "Wielkiej Piątki Konkursów fotograficznych"

Jak poszło ? skoro piszę już teraz a nie w październiku to znaczy że w tym roku nie bedzie ani nagrody ani wyróżnienia. Bo oficjalne wyniki choć sa znane już uczestnikom ogłoszone będę dopiero pod koniec października

Spośród dziewięciu przesłanych przeze mnie w tym roku fotografii 6 dostało się do półfinału.

Jedno w kategorii "Creative Visions of Nature"
Jedno w kategorii "Wild Places"
Dwa w kategorii "Animal Portraits"
Dwa w kategorii "One Earth Award"

cóż... spróbujemy w styczniu 2011 :)

2010-06-23T00:01:00.009Z

Wild Wonders of Europe PRAGA

Serdecznie zapraszam na wystawę Wild Wonders of Europe,
którą obecnie można oglądać w Pradze.

Rudolfinium - 22 Czerwca do 22 sierpnia

Wystawa 100 fantastycznych zdjęć z Europy wykonanych przez 69
najlepszych fotografów. Na prawde warto się wybrać i zobaczyć

100 unseen images to inspire
100 unexpected images to raise respect
100 unforgettable images to change your perception

Jak dojechać :

View Larger Map

2010-06-13T11:17:00.004Z

Sagowiec (esy floresy zawijasy wygibasy ) - Roślina o bardzo regularnym pokroju. Korona ciemnozielonych liści wyrasta ze szczytu pękatego pnia. Rośnie bardzo wolno (wypuszcza 1-2 nowe liście rocznie). Osiąga wysokość 6-7 m po 50-100 latach. Liście za młodu pastorałowato zwinięte

2010-06-06T00:55:00.012Z

Alczyk (Alle alle) - ptak z rodziny alek, - tundrowe mazaje

Alczyki zaniepokojone obecnością drapieżnika wykonują synchroniczny lot nad kolonią kilku tysięcy gniazdujcych ptaków. Podczas takiego lotu przeraźliwie ujadają alarmując inne osobniki o niebezpieczeństwie. Chciałem uchwycić ten lot i spektakularne kolory arktycznej tundry na jednej fotografii.

Little Auks concerned about the presence of predator perform synchronize flight over the breeding colony with several thousands of birds. They make during these intense movements extremely shrill and hysterical trilling calls in order to alarm other specimens. I wanted to capture this flight and spectacular colours of arctic tundra in one picture.

PROGRAM DLA FOTOGRAFÓW PRZYRODY - TPE

2010-06-05T00:49:00.005Z

NIEZASTĄPIONY I DARMOWY PROGRAM DLA FOTOGRAFÓW PRZYRODY

W fotografii kluczową rolę odgrywa oświetlenie. Bardzo cenne są informacje gdzie i o której wschodzi słońce a gdzie zachodzi. Czy dana góra rzuci nam cień i zasłoni wschód słońca albo o której słońce schowa się za dany szczyt, jeśli z aparatem ustawimy się na pobliskiej przełęczy…

Do tej pory w zasadzie wszelkie takie informacje zdobywaliśmy empirycznie, spędzając kilka poranków w danym miejscu. Teraz z pomoca przychodzi nam wspaniała i niezastąpiona w pracy fotografa aplikacja.

Program dostarcza szczegółowych informacji o której wzejdzie słońce, w którym miejscu – to samo tyczy się zachodu słońca oraz wschodu i zachodu księżyca
mamy możliwość wyliczenia ile stopni pod / nad horyzontem znajdować się będzie o danej godzinie tarcza słońca, mamy również możliwość wyliczenia różnicę wysokości między dwoma zaznaczonymi punktami, odległość między nimi i kąt jaki tworzy linia łącząca te dwa punkty z poziomą płaszczyzną

Wszystko to daje nam na prawdę potężne narzędzie za pomocą którego jesteśmy w stanie bardzo solidnie przygotować się do fotografowania i pojechać w teren mając już w głowie w jakiś sposób nakreślone kadry...

The Photographer's Ephemeris 1.0 http://stephentrainor.com/tools

Darmowy program działający pod Mac / Windows / Linux

Aby zainstalować program na Windows, należy najpierw zainstalować Adobe AIR

I dwa krótkie tutoriale na temat uzytkowania programu :

OLYMPUS PEN i obudowa podwodna....

2010-06-01T20:22:00.003Z

Od dawna planuje rozszerzyć swoje pole fotografowania o wszystko to co dzieje się pod wodą. Podczas ostatniego wyjazdu i podglądania fok szarych skręcalo mnie w środku ze nie jestem w stanie podejrzeć i pokazać tego co się dzieje pod wodą.

bawiących się ciekawskich zwierzaków, które puszczały nosem bąble powierza i kręciły się w kółko pod wodą :)

Ostatnio Olympus do PENa E-PL1 wypuścił obudowę podwodną PT-EP01...

i to w moim odczuciu stało się zestawem spełniającym moje potrzeby...
Nie był to zestaw tak drogi jak obudowa do DSLRa i kapsuła na obiektyw.
Natomiast obraz - 12 Mpix RAW, wyzsze użyteczne ISO a przede wszystkim pełna kontrola nad obrazem jak w przypadku Lustrzanki.....

generalnie - Wydaje się że jest to zaspokojenie moich potrzeb :)

Obudowa otwiera się za pomocą pokrętła z blokadą. zwolnienie blokady umożliwia przekręcenie pokrętła a samo pokrętło delikatnie rozwiera ścianki obudowy....

Sama obudowa jest dość spora jak na taki mały aparacik...

Do wnętrza pasuje aparat z obiektywem 14-42...
Jest tez miejsce na Viewfinder... - bardzo fajnie choć wydaje mi się że nie będzie to użyteczny sposób kadrowania pod wodą...

Kapsuła (port) na obiektyw jest zintegrowana z obudową. nie ma możliwości zdejmowania i zakładania innych kapsuł, ale nie jest to chyba duża przeszkodą...

Za jakiś czas sprawdzę czy da się korzystać w obudowie z zestawu MMF-1 + ZD9-18 zaoszczędziło by mi to inwestycji w kolejne szkło czyli micro ZD 9-18

Cała obudowa wykonana jest bardzo solidnie jak w każdej obudowie jest możliwość panowania nad wszystkimi opcjami aparatu

wyświetlacz tylny i LV jest rewelacyjnym rozwiązaniem pozwalającym na kadrowanie w masce w niezbyt komfortowych warunkach...

Ciekawie rozwiązana jest sprawa współpracy z lampami błyskowymi
dwa porty umieszczone w obudowie to tylko otworek z ..... szybką :)
flesze zewnętrzne wyzwalane są błyskiem lampy wbudowanej w PENA..

Rozwiązanie świetne bo nie trzeba się bujać z oringami portami wtyczkami itp itd....

W obudowie jest miejsce na pochłaniacz wilgoci - 5 takich pochłaniaczy jest w zestawie z obudową. umieszcza się taki pochłaniacz w specjalnej kieszonce:
Widać to na poniższej fotografii.

W zestawie jest jeszcze smar silikonowy - ale to standard w przypadku obudów podwodnych

Na zdjęcia spod wody troszkę trzeba będzie poczekać :) Jak się coś pojawi to na pewno pokażę.

2010-05-16T21:40:00.004Z

GRAND PRESS PHOTO 2010 - Zdjęcie nominowane do nagrody

Zapraszam serdecznie na wystawę GPP do Kinoteki w Pałacu Kultury i Nauki

Spośród 4300 zdjęć W kategorii PRZYRODA w finale znalazło się 10 fotografii. w tym moja :)

Wygrało zdjęcie Jacka Świerczyńskiego („Dziennik Wschodni”) pokazujące bezdomne psy w schronisku dla zwierząt.

Drugie miejsce zajęło zdjęcie Wojciecha Grzędzińskiego (Napo Images) z Indonezji pokazujące kopalnię siarki w Kawah Ijen, która znajduje się w kraterze wygasłego wulkanu.

Trzecie miejsce zdobyło zdjęcie Łukasza Cynalewskiego („Gazeta Wyborcza Poznań”) zrobione
w Swarzędzu, gdzie w schronisku dla zwierząt animal pastor Tomasz Jaeschke błogosławi psy.

Wśród zakwalifikowanych do finału zdjęć znalazło się również :
– zdjęcie Marcina Dobasa („Globtroter”) zrobione na wyspie Helgoland w pierwszych chwilach życia foki szarej;

Artykuł w Globtroterze

2010-05-03T19:00:00.002Z

W najnowszym numerze GLOBTROTERa ukazał się artykuł poświęcony fokom szarym

Choć trudno w to uwierzyć, ale jeszcze na początku ubiegłego stulecia w Bałtyku żyło około 100 tysięcy fok. W tamtych czasach foki pełniły ważną rolę gospodarczą, będąc źródłem tłuszczu, skóry i pożywienia. Atrakcyjność foczego mięsa zwiększał sprytny wybieg - uznawano je za danie postne. Nie było więc ograniczeń w jego konsumpcji. Mięso suszono w płatach lub zasolone przechowywano w beczkach.
Foki, które powszechnie niszczyły bardzo delikatne bawełniane sieci rybackie traktowano jako najgroźniejsze i największe szkodniki zagrażające rybołówstwu. Jeszcze sto lat temu za każdą czaszkę zabitej foki Morski Urząd Rybacki wypłacał nagrodę pieniężną.....

Zapraszam do lektury...

Jak sfotografować drzewo

2010-05-02T20:37:00.005Z

Wbrew pozorom nie jest to łatwa sprawa, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z prawie 100 metrowym drzewem...

Michael "Nick" Nichols został wysłany przez redakcję National Geographic Kalifornii. Jego zadaniem było ukazanie majestatu najwyższych drzew na Ziemi i jak się okazało nie było to zadanie łatwe. O tym jak się zabrał do pracy co wykorzystał i w jaki sposób uporał się z problemem dowiecie się z filmu

FILTRY SZARE POŁÓWKOWE W FOTOGRAFII KRAJOBRAZOWEJ

2010-05-02T09:08:00.005Z

Nasze oczy, a w zasadzie nasz mózg, ma zadziwiającą umiejętność. Potrafimy widzieć i dostrzegać szczegóły scen o bardzo szerokiej rozpiętości tonalnej.Widzimy jednocześnie detale w cieniach i szczegóły w jasnych silnie oświetlonych światłem partiach tego co oglądamy.

Niestety żaden materiał światłoczuły, czy to negatyw, czy diapozytyw czy matryca aparatu cyfrowego nie jest w stanie zarejestrować tak dużej rozpiętości tonalnej jak nasze oko. Aby to zobrazować posłużę się przykładem.

Wykorzystamy lustrzankę w trybie preselekcji przysłony. Jest słoneczny dzień. Stajemy na skraju wybrzeża klifowego. Przed nami ukazuje się zieleń trawy, skalne urwisko, plaża morze oraz błękitne niebo z ładnie wykształconymi cumulusami. Wybieramy kadr, naciskamy spust migawki i pozwalamy aby aparat dobrał nam parametry ekspozycji.

W momencie gdy naciśniemy spust migawki aparat dokona pomiaru TTL (Through the lens) i tak dobierze parametry ekspozycji aby dobrze naświetlić zdjęcie. Problem w tym, że nasz aparat tego nie potrafi. Zaproponuje nam rozwiązanie z którego nie będziemy zadowoleni.

Dobrze naświetlona trawa i skały a „przepalone” niebo. Biała plama bez żadnych
szczegółów, żadnych śladów obłoczków. Możemy skorygować pomiar aparatu tak aby dobrze naświetlić niebo i pokazać obłoczki, jednak… Prawidłowo naświetlone niebo uzyskamy kosztem naświetlenia skał i trawy. Dół zdjęcia będzie ciemny i pozbawiony szczegółów….

W tym miejscu warto wprowadzić pojęcie rozpiętości tonalnej. Jest to różnica pomiędzy najjaśniejszym a najciemniejszym punktem fotografowanej sceny. Ludzkie oko jest w stanie zarejestrować różnicę 12 – 14 EV czyli 12-14 działek przesłony. Zupełnie inaczej przedstawia się sprawa w fotografii. Za bezpieczną rozpiętość
tonalną uważa się 5 EV czyli różnicę pięciu działek przysłony.Wartość ta oczywiście zależy od materiału na który wykonujemy fotografię.

Jeśli fotografowana przez nas scena ma zbyt dużą rozpiętość tonalną musimy się zdecydować na prawidłowe naświetlenie któregoś miejsca fotografowanej przez nas sceny. Dwa skrajne ustawienia to

Prawidłowo naświetlone ciemne partie ziemi z widocznymi
źdźbłami trawy – ale „przepalone” niebo i woda, w postaci białej
plamy bez żadnych szczegółów
Doskonale naświetlone błękitne niebo z widocznymi chmurkami
natomiast ziemia i zacienione partie ukazane jako czarna plama
bez żadnych szczegółów.

Pierwszym rozwiązaniem jakie przychodzi na myśl jest uśrednienie pomiaru światła. Jednak jeśli rozpiętość tonalna naszego kadru będzie większa niż możliwości rejestracji przez materiał światłoczuły – takie rozwiązanie nic nie wniesie. Doprowadziło nas to do sytuacji w której narzędzie jakim jest aparat fotograficzny nas ogranicza.

Wiele osób szuka rozwiązania w nowych aparatach. Nowsze znaczy lepsze, matryce bardziej zaawansowane technologicznie, a więc pozwalające uzyskać większą rozpiętość tonalną. Kupno nowego aparatu jest jakimś rozwiązaniem, ale nawet najlepszy aparat fotograficzny nie wyeliminuje takich sytuacji. Jeśli jednak poznamy pewne tajniki, możemy bez problemu sobie poradzić i rozwiązać problem.

Powinniśmy skorzystać z zabiegów niwelujących znaczące różnice w oświetleniu. Jak to zrobić ? Pierwszym zabiegiem będzie wykonanie ze statywu serii kilku identycznych ujęć o różnych parametrach ekspozycji a następnie połączenie ich wszystkich w jedną fotografię. Wykonujemy zdjęcia nie doświetlone, w których szczegóły jasnych partii będą widoczne lecz ciemne przedstawione jako czarna plama, fotografie naświetlone zgodnie ze wskazaniem światłomierza, oraz fotografie prześwietlone, w których niebo jest białą plamą a ciemne partie mają odpowiednio zachowane kolory i szczegóły. Tak przygotowane zdjęcia składamy w jedno za pomocą specjalnych programów.

W ten sposób uzyskamy zdjęcie wykonane techniką HDR ( High Dynamic Range) Problem na który możemy natrafić jest taki, że podczas gdy my wykonamy trzy czy pięć fotografii składowych, wiatr porusza trawą, woda faluje a obłoki na niebie się przesuwają. Po złożeniu fotografii w całość te elementy które zmieniły swoje położenie będą delikatnie zmiękczone. Jednym taki efekt pasuje innym nie.

Łatwo się domyśleć – że technika mimo iż skuteczna nie jest przedmiotem niniejszego artykułu. Kolejnym sposobem jest rozjaśnienie ciemnych partii za pomocą doświetlenia lampą błyskową. Gdy ustawimy parametry ekspozycji tak aby niebo naświetlić prawidłowo skazani będziemy na niedoświetlenie ziemi. Jeśli jednak w kierunku ciemnych partii skierujemy lampę błyskową i rozjaśnimy te miejsca błyskiem – cała fotografowana scena uzyska szczegóły. Sposób ten nie jest jednak pozbawiony wad. Lampa powinna
dawać na tyle silny błysk aby efekt jej działania był zauważalny. Często umieszczenie jej w gorącej stopce aparatu nie przyniesie pożądanego efektu i należy wyzwolić ją zdalnie. W każdym razie taki sposób zapewnia prawidłowe rozwiązanie problemu. My jednak poszukamy innego rozwiązania Z pomocą przychodzi nasz bohater tytułowy czyli neutralny filtr szary połówkowy

Opis filtrów

Opisywany filtr fotograficzny to płytka wykonana ze szkła lub sztucznego tworzywa, obojętna kolorystycznie (stąd przymiotnik neutralny). Obojętną kolorystycznie znaczy tyle, że filtr nie barwi w żaden sposób zdjęcia a jedynie ogranicza ilość światła, która dociera do materiału światłoczułego. (Tak naprawdę z „neutralnością” filtrów bywa różnie. Można znaleźć w literaturze informacje na temat pewnych filtrów, ze dają jakąś charakterystyczną dominantę barwną. Należy takich filtrów unikać ponieważ nie jest to efekt pożądany). Zaciemnienie filtra nie jest jednorodne. stopień przyciemnienia zmienia się płynnie od najciemniejszego z jednej strony do zupełnie przeźroczystego z drugiej.Tak więc filtry przyciemniają tylko połowę obrazu – stąd
właśnie nazwa połówkowy.

Tworzywa sztuczne sprawują się gorzej niż szkło, ponieważ łatwo się elektryzują przyciągając paproszki, są stosunkowo miękkie więc łatwo je porysować. Często nie sa neutralne i dają dominantę barwną – Ich zaletą jest to że są tańsze od filtrów szklanych.

Ze względu na sposób mocowania filtrów do aparatu możemy wydzielić dwie grupy. Pierwsza to tradycyjne okrągłe filtry w metalowej gwintowanej oprawce. Wyglądają jak tradycyjne filtry UV czy SKYLIGHT, z którymi każdy z nas na pewno się zetknął. Od filtrów UV różnią się tylko gradientowym zaciemnieniem
szkiełka, oraz możliwością obracania filtra po założeniu do obiektywu (tak jak w przypadku filtrów polaryzacyjnych) Tego typu filtry czasem mają jeszcze uchwyt umożliwiający ich obracanie

Takie mocowanie filtrów to rozwiązanie popularne jednak dosyć kiepsko sprawdzające się w przypadku filtrów połówkowych. Podstawową wadą takiego filtra jest wymuszony sposób kompozycji. Linia dzieląca filtr na dwie części przechodzi dokładnie przez połowę filtra. Takie ułożenie wymusza na nas niejako umieszczanie linii horyzontu w połowie kadru. To bardzo mocne ograniczenie.

Drugą grupą filtrów są filtry prostokątne – typu COKIN. Prostokątna płytka umieszczana w uchwycie przed obiektywem ma podstawową zaletę. Pozwala na przesuwanie filtra góra / dół a więc korzystając z tego typu filtrów nie jesteśmy skazani na linię podziału przechodzącą właśnie przez połowę kadru. Taki filtr nie ogranicza nas tak jak filtr w okrągłej oprawce. Linię podziału ciemniej / jaśniej możemy umieścić w dowolnym miejscu kadru. Bardzo wysoko, w połowie albo bardzo nisko. Firma Cokin ma w ofercie filtry o dwóch gęstościach i oznaczanych katalogowymi numerami 120 i 121. Przed liczbą znajduje się litera opisująca rozmiar filtra. A – dla obiektywów których średnica filtra zawiera się między 36 a 62 mm oraz P od 48 do 82 mm, firma produkuje też filtry o większych rozmiarach oznaczane literą X ale są one dość rzadko spotykane i przeznaczone raczej do obiektywów aparatów wielkoformatowych. Oczywiście oprócz Cokin na
rynku możemy znaleźć filtry innych producentów.

Jak stosować

Stosowanie filtrów szarych połówkowych jest intuicyjne. Wiadomo, że na jasne partie zdjęcia należy nałożyć szarą część filtra zaś na ciemne przezroczystą część. Jednak należy pamiętać o kilku rzeczach, które pomogą
uzyskać dużo lepsze efekty. Najczęściej popełnianym błędem, podczas używania szarej połówki jest nie
właściwy dobór ekspozycji. Duża część fotografów pozwala aparatowi zmierzyć światło już po założeniu filtra. Taki pomiar nie przyniesie optymalnych wyników. Aparat dobierze nam dłuższy czas i dobrze naświetlone
partie zdjęcia zostaną niepotrzebnie rozjaśnione, Dużo lepszy efekt uzyskamy, najpierw dokonując pomiaru oświetllenia a dopiero potem zakładając filtr i wykonując zdjęcie. Można takiego zabiegu dokonać korzystając z przycisku blokady ekspozycji (AEL) lub fotografując w trybie manualnym, gdzie w 100 % panujemy nad parametrami ekspozycji. Tak więc najpierw celujemy aparat w nasz kadr, później naciskamy przycisk AEL
(aparat zapamięta jak dobrał parametry ekspozycji) na koniec mocujemy filtr i wciskamy spust migawki.

Scena , mająca dotychczas zbyt dużą rozpiętość tonalną zamienia się w taką, którą film czy matryca jest w stanie zarejestrować

Podczas wykonywania fotografii z zastosowaniem filtra szarego połówkowego,
warto też pamiętać, że sposób przejścia od ciemniejszych partii zdjęcia do
jego jaśniejszych partii Zależy nie tylko od rodzaju filtra, ale i od dobranych
parametrów ekspozycji. Za płynność przejścia odpowiedzialna jest przysłona..
Im bardziej otworzymy przysłonę tym przejście będzie płynniejsze i mniej widoczne im bardziej przymkniemy – tym będzie to wyraźniejszy przeskok. Nie ma to wielkiego znaczenia, podczas fotografowania scen, w, których horyzont wyraźnie oddziela jasne i ciemne partie zdjęcia. W przypadku, gdy na pierwszym planie pojawia się jakiś pionowy element – człowiek, drzewo, komin... sprawa się komplikuje.

Musimy tak dobrać parametry ekspozycji, aby linia podziału między przyciemnionymi a jasnymi partiami obrazu nie była wyraźną kreską. Tak więc w przypadku tego typu kadrów korzystniej jest zrezygnować z większej głębi ostrości na rzecz płynnego przejścia od przyciemnionego do jasnego obrazu.

Taki filtr, a najlepiej komplet filtrów, które możemy wzajemnie łączyć zakładając na przykład dwa filtry połówkowe to rzecz, która powinna znaleźć się w torbie każdego fotografa. Nie tylko pozwala nam na wykonanie dobrze naświetlonych fotografii w trudnych warunkach oświetleniowych. Jest również niezastąpiony gdy chcemy selektywnie przyciemnić dane partie obrazu. Można wyobrazić sobie sytuację że nad danym krajobrazem rozciągają się burzowe chmury. Są jednak lekko szare, a my chcemy dodać fotografii
dramatyzmu. Możemy wówczas przy dobrze dobranych parametrach ekspozycji przyciemnić niebo – mimo iż rozpiętość tonalna sceny nie jest zbyt wielka. Taki filtr znajduje również zastosowanie podczas fotografowania
tęczy, gdy przyciemnione niebo staje się dobrym tłem dla uwidocznienia takiego zjawiska. Mam nadzieję że zachęciłem do eksperymentowania z tym jakże pomocnym elementem zestawu fotograficznego.

Foki powracają :) tym razem w formie prezentacji

2010-03-17T15:48:00.003Z

European Wildlife Photographer of the Year 2009 Internationales Naturfoto Festival GDT

2010-02-28T10:47:00.002Z

relacja w kilku zdaniach i zdjęcia z imprezy :)
Nie bardzo da się opowiedzieć co się tam działo, więc postaram się pokazać kilka zdjęć i z wystawy i z pokazów...

W dniach 23 - 25 października 2009 w Lunen pod Dortmundem przy okazji konkursu odbył się coroczny

Festiwal Fotografii Przyrodniczej

Jest to cykliczna - jedna z największych tego typu imprez w Europie.

PIĄTEK

Jak co roku Festiwal rozpoczął się ogłoszeniem wyników i uroczystym wręczeniem nagród w konkursie E UROPEAN WILDLIFE PHOTOGRAPHER OF THE YEAR 2009. Jest to jeden z bardziej prestizowych europejskich konkursów fotografii przyrodniczej.

W tym roku Europejskim Przyrodniczym Fotografem Roku został Hiszpan Juan Tébar Carrera za dość krwawe zdjęcia sępa w padlinie.

Zdjęcie o tyle Ciekawe, że Juan wepchnął w padline swój aparat wraz z szerokokątnym obiektywem i ringfleshem po czym czekał aż sęp "wlezie do środka" i zacznie się zajadać.... Zdjęcie zsotało wyzwolone pilotem ale efekt nie da się ukryć pokazuje zupełnie inny punkt widzenia

W konkursie nie zabrakło również Polaków. Trzy nazwiska znalazły się wśród nagrodzonych.

Mariusz Oszustowicz – pierwsze miejsce w kategorii krajobraz za zdjęcie "Warkocze Piasku"

Marcin Dobas - Highly Commented w kategorii krajobraz za zdjęcie "Chmury"

Bartosz Stróżyński - Highly Commented w kategorii zdjęć podwodnych za zdjęcie "Blask Księżyca"

reszta fotografii : na stronie konkursu

Ceremonia odbyła się w murach teatru w Lunen, połączona była z wernisażem Wystawy

Oficjalnie rozpoczęła trzydniowy festiwal fotografii przyrodniczej o którym poniżej :)

SOBOTA

Dzień rozpoczął się o 9 rano diaporamą dorobku grup regionalnych GDT ( Niemiecki 0dpowiednik naszego ZPFP)ostatnia prezentacja wyswietlana była o 18:00

Wśród prelegentów były takie gwiazdy fotografii przyrodniczej jak

-----------------------------------------------------------------------

Andy Rouse ( GB ) Fotograf National Geographic - wielokrotnie nagradzany w konkursie BBC Zaprezentował imponujące fotografie z Wielkiej Brytanii, Galapagos, Australii i Arktyki. Oraz bardzo ciekawą serię i filmy dotyczące pijanych goryli :)

"Słyszałem, że czasem potrafią się tak urządzić, ale nigdy wcześniej tego nie widziałem. To wyglądało jak impreza rodzinna, gdzie kilku uczestników przesadziło z alkoholem" – opowiada BBC Andy Rouse. Goryle żywią się pędami bambusa, których sok zawiera alkohol. Zazwyczaj "wyskokowe" pędy zagryzają innymi gatunkami roślin i popijają wodą, ale czasem zdarza im się "przedawkować".

Najbardziej pijany był przywódca stada i kilku innych samców. "Biegały w tę i z powrotem, wydając przedziwne dźwięki. Niektóre dostawały szajby i huśtały się na drzewach, inne spały jak dzieci" - mówi fotografik.

"Widzieliśmy też młodego goryla, który wyraźnie wstydził się swojego stanu. Leżał na wznak, a na ziemi wokół widzieliśmy przeżute pędy. Patrzył na nas z wyraźną skruchą. Gdy podeszliśmy bliżej, próbował się podnieść, ale upadł jak długi. Nogi mu się plątały, nie wiedział, co robić. Niepowtarzalny widok".

Dzień po libacji wyglądał równie typowo. "Gdy wróciłem nazajutrz, panował kompletny spokój. Goryle najwyraźniej leczyły kaca".

źródło : Dziennik.pl

Swoje zdjęcia prezentowali również

Winfried Wisniewski (D), Jari Peltomaki (FIN) - znany ze swych fotografii sów śnieżnych.

-----------------------------------------------------------------------

Manuel Presti - (I) równiez fotograf National Geographic Jego prace nagradzane były w konkursie Wildlife Photographer BBC oraz European Wildlife Photographer GDT. Przepiękny i urzekający pokaz pod tytułem Światło i Forma

Kilka diaporam które w moim odczuciu "rzucały na kolana"

Sobotnie pokazy zamykał

Paul Nicklen (CAN) również National Geographic. Jeden z lepszych fotografów przyrodniczych. Wielokrotny laureat Wildlife Photographer of the Year oraz World Press Photo. Pokaz "Polar Obsession" był bardzo ale to bardzo ciekawy i przeprowadzony w bardzo dowcipny sposób :) , Niesamowite ujęcia głównie morskich ssaków, niesamowite historie opowiadane przez Paula. Jego pokaz zakończył się owacjami na stojąco. Ostatni raz z Paulem widzieliśmy się na Svalbardzie w 2007 roku i tym bardziej cieszył mnie ten pokaz że znów mieliśmy okazję się spotkać i pogadać...

Po pokazie Paula - Nagrodzeni fotografowie zaproszeni zostali na kolację, która oficjalnie zakończyła się około 22:00 zaś nieoficjalnie i w kuluarach około 3 nad ranem. ;)

NIEDZIELA

Pokazy slajdów rozpoczęły sie również o 9 rano. Jako pierwszy fotografie prezentował Ingoo Seehafer ( D )

od 10:00 Swoje zdjęcia prezentował

Joel Sartore (USA) Również bardzo znany fotograf National Geographic

Następny był pokaz Dietmara Niella bardzo ciekawy pokaz między innymi dotyczący nietoperzy i ultraszybliej fotografii,

Cornelius Nelo ( D ) - zaprezentował owoc 9 letniej fotografii fok szarych na morzu północnym.

Stefano Unterthiner ( I ) był kolejnym włochem publikujacym dla National Geographic. Zaprezentował swój pokaz z Antarktydy. Jak podkreślał podczas prezentacji - było to najpiekniejsze miejsce w jakim w życiu udało mu się trafić. Zdjęcia wydawały się to potwierdzać. Niesamowite krajobrazy, ujecia i gra świateł. A przede wszystkim Zwierzęta, z których żadne nie traktowało człowieka jako wroga.....

Z całą pewnościa była to jedna z najlepszych imprez fotograficznych na jakich kiedykolwiek byłem. Świetni fotografowie światowej sławy, którzy prezentowali swoje zdjęcia. Bardzo duzo nowych znajomości , które już zaowocowały nowymi plenerami i wyjazdami ( najbliższy już za miesiąc :) )

Impreza przygotowana na bardzo wysokim poziomie. Z całą pewnościa - jesli nie będzie mi dane zawojowac czegoś w przyszłym roku to wybiorę się na festiwal w charakterze gościa. Nie jest to zbyt blisko - bo w zasadzie az pod holenderska granicą jednak.... uważam, że warto raz w roku skoczyć na taką imprezę - jesli kogoś interesuje taki typ fotografii

Całemu festiwalowi towarzyszyły równiez targi na których mozna było kupić w zasadzie wszystko do fotogafii. poczynając od filtrów poprzez statywy, głowice, blendy, oprogramowanie, książki, albumy, namioty, obiektywy aż do aparatów

Równolegle Canon i Nikon rozstawiły swoje punkty gdzie mozna było za darmo oddać aparat do "przeglądu i czyszczenia matrycy " Olympusa nie było - ale dlaczego to oczywiste - Olympusy się nie psują i nie trzeba czyścic matryc bo mają SSWF ;)

mam nadzieję że nie zanudziłem i nie zawaliłem Was olbrzymią ilością zdjęć.

European Wildlife Photographer of the Year 2009

2010-02-28T10:32:00.003Z

Wśród wyróżnionych w prestiżowym konkursie fotograficznym
European Wildlife Photographer of the Year 2009
który został rozstrzygnięty w październiku 2009 roku znalazło się zdjęcie mojego autorstwa pod tytułem "Chmury". Obszerna relacja z festiwalu fotografii przyrodniczej odbywającego sie przy okazji konkursu European wildlife Photographer of the Year już wkrótce

2010-02-14T23:32:00.013Z

Aktualizacja Galerii - Foka szara

W galerii na stronie www.dobas.art.pl pojawiły sie nowe zdjęcia z kolonii
fok szarych z Morza Północnego. Zapraszam do ogladania w głównej galerii na stronie
oraz w specjalnie wydzielonej galerii z fotograriami fok

2010-02-10T02:09:00.000Z

Start...

Po namowach wielu znajomych "dałem się przekonać" Aby uruchomić serwis w którym zbierałbym w jednym miejscu swoje artykuły, najnowsze zdjęcia oraz informacje o wydarzeniach takich jak wystawy czy publikacje.....
Zatem startujemy. zaczne od nadrobienia zaległosci i uzupełnienia wpisów z najważniejszymi wydarzeniami ubiegłych lat.
pozostaje jeszcze kwestia dopracowania szaty graficznej :)